Siyaset, Edebiyat, Müzik, Sinema ve İnternet Üzerine Her Gün Sadece Blog'umda Yazıyorum

HAYAL BİLGİSİ SAYI 6 | OCAK 2012

2012-01-07T03:57:00.001-08:00

EDEBİYAT SOKAKTAKİ İNSANIN NE İŞİNE YARAR?

Değerli Hayal Bilgisi Okurları,

Bu sayımızın bir önsözü bir de sonsözü var. İlerleyen satırlarda bunun nedenini okuyacaksınız.

Hayal Bilgisi yeni bir yolculuğa daha koyuluyor 6. sayısı ile. Hiç şüphesiz, her yeni sayı ile birlikte, taşıdığımız yük de büyüyor. Sorumluluklarımız artıyor. Dergimize ulaşan her yazıyı büyük özen göstererek değerlendiriyoruz. Bütün yazıları dikkate alıyor ve dergimize bu vesileyle değer veren, vakit ayıran herkese mümkün mertebe yanıt vermeye çalışıyoruz. Bu noktada, kapılarını ‘edebiyata’ kapamış onlarca edebiyat dergisinden çokça farklı bir iş yapıyoruz.

Hayal Bilgisi’ni doğuran nedenlerden biri ve aslında en önemlisi şuydu. Yazılarımızla, emeğimizle dahil olduğumuz birçok dergi, dergiciliğe dair çok fazla olumsuz örnek ile çıktı karşımıza. Edebiyatın bir ‘edepli olabilme/edepli kalabilme’ sanatı olduğunu unutan editörler ve yayın yönetmenleri tanıdık. Maruz kaldık ne yazık ki.

Biz adına edebiyat dediğimiz değeri, ‘düşünebilme yeteneğimizin’ bir dışavurumu olarak görüyoruz. Ve bu nedenle de kalemlerimiz; doğrudan, insanı konu alıyor, insana dair çözüm önerileri sunuyor okuruna. Her gün sonsuz kez tekrarlanan bir kötülükler yumağı olarak görmüyoruz hayatı, insan hayata yalnızca olumsuzluklar katmıyor. Ama doğrudan insan ürünü olan ve gözyaşlarımızı hedef alan çok fazla şey yaşanıyor dünyamızda. Biz, sessiz kalamıyor; görmezden gelemiyoruz. Özlemlerimiz şiir güzelliğinde vücut buluyor sonra, bir öykü ya da bir mektup… Ama en nihayetinde, kimsesiz bırakmıyoruz eserlerimizi; her şiir bir yetim sahipleniyor misal, her mektup, bir yalnızı…

Ötekileştirdikleri herkesi ‘sokaktaki insan’ olarak gören ‘edebiyatçılar’ var. Bu nedenle, ‘Edebiyat sokaktaki insanın ne işine yarar?’ diye sorduk bu sayımızda. İstedik ki; bu dergi sahibi/yazarı edebiyatçılar, edebiyatın ‘egolarından’ ibaret olmadığını, ‘sokaktaki insanın’ edebiyatı güzelleştirdiğini fark etsinler.

Edebiyat yapmayıp, edebiyat hakkında konuşan malum ‘edebiyatçılara’, editörlere, yayın yönetmenlerine bir tepkidir artık Hayal Bilgisi! Buyrun, Hayal Bilgisi’nde hepimize yetecek kadar EDEBİYAT var.

Müştehir Karakaya ile Söyleşi (Cihat Albayrak), Hakan Bilge, Emine Köseoğlu, Müzeyyen Çelik, Emre Gürkan Kanmaz, Nurullah Yardımcı, Yelda Karataş, Cihat Albayrak, Ayşe Ünsal, Mehdi Akan, Gülşen Çağan, Umut Pusat, Esra Pak, Ervin Jahic | Elyad Musevi | Granaz Musevi (Çeviren: Nihan Işıker) Serap Orhan, Hakan Kartal, Mehmet Türkmen, Nur Banu Bahçeci, Nergihan Yeşilyurt, Emin Arı, İlknur Karanfil, Leyla Arsal, Şakir Taş, Mesut Gül, Yasin Altunbay, Serkan Engin, Ayşenur Mucan Olcars, Aziz Küçük, Metin Dikeç

İlerleyen sayfalarda mutlaka size hitap eden bir yazı ve yazar ile tanışacaksınız. Gelecek sayıda buluşmak üzere… İyi okumalar.

SONSÖZ

Değerli Okurumuz,

Hayal Bilgisi Van Erciş merkezli bir dergi. 23 Ekim 2011’de yaşanan deprem, Van ve Erciş için büyük bir yıkıma yol açtı. Yaşananlar herkesin malumu. Böylesine şiddetli bir deprem, hiç şüphesiz, binalarda olduğundan daha büyük yaralar açtı insanlarda.

Hayal Bilgisi, yaklaşık 4 aydır okurunun karşısında değil. Kasım’da çıkması gereken sayımız, deprem nedeniyle çıkmadı. Dergi taslağımız ve birçok dokümanımız kayboldu. Sponsor firmalarımızın bir kısmı tamamen yıkıldı. Uzun süre internet bağlantımız dahi yoktu. Bu günlerde çok okuduk, çok yazdık. Çadırda geçen iyi ay, geceler bu şekilde geçti. Hayatlarımızı normale döndürmek için çok çabaladık. Buradaki insanlara çeşitli konularda elimizden geldiğince yardımcı olmaya çalıştık.

En büyük yıkıma uğrayanların çocuklar olduğunu düşünüyoruz biz. Bu nedenle, Kurban Bayramı’nda, Kitap Bayramı projesini gerçekleştirip yüzlerce çocuğa kitap hediye ettik.

Depremde 6. sayımız basıma hazır halde olmasına rağmen kayboldu. Hiç şüphesiz, böyle bir felaketten sonra, dergi içeriğinin tümüyle yaşananlarla ilgili olması gerekirdi. Ancak, 6. sayı için seçilen yazıları yok sayamazdık. Bu nedenle, elimizdeki yazıların dizgisini yeniden yaptık ve önsüzümüz dahil, depremden hemen önce olduğu haliyle yeni sayımızı yayınlıyoruz.

Derginin tüm gelirleri ile depremzede çocuklara çocuk kitapları ve boyama kitapları alınıp hediye edilecek.

Derginin basım maliyetini karşılayan değerli edebiyatseverlere minnettarız.

İnşallah, Hayal Bilgisi okurunun desteği, yazarlarının özverisiyle yolumuza ara vermeden devam edeceğiz.

Deprem sürecinde bizi arayarak ya da mesaj göndererek yanımızda olduklarını hissettiren herkese teşekkür ediyoruz.

Böyle bir afetin bir daha yaşanmaması dileğiyle.

Hayal Bilgisi Dergisi Yayın Yönetmeni

[Cihat Albayrak]

Ihlamur Dergisi

2010-12-05T05:21:00.000-08:00

Ihlamur Dergisi'nin yayın kurulunda görev yapmaya başladım. Ihlamur'un eni sayısı çok yakında okura sunulmuş olacak...

Ay Sevdası / Anya - Gülşen Çağan

2010-12-05T05:20:00.000-08:00

Ay Sevdası / Anya - Gülşen Çağan, Hayal Bilgisi'nden çıktı. Gülşen Çağan'ın ilk şiir kitabı olan bu eserde, Yayın Yönetmenliğini ben üstlendim.

Edebistan Aralık 2010

2010-12-05T05:18:00.001-08:00

Edebistan e-dergi Aralık 2010 sayısında Nagehan adlı şiirimle yer aldım:

http://www.edebistan.com/index.php/cihatalbayrak/nagehan/2010/12/

Körpe Kalemler Kasım 2010

2010-11-05T09:02:00.001-07:00

Körpe Kalemler Kasım 2010 sayısında 'Nagehan' adlı şiirim ile yer aldım:

http://www.korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=2165

Körpe Kalemler Ekim 2010

2010-10-05T03:16:00.001-07:00

Körpe Kalemler e-derginin Ekim 2010 sayısı yayınlandı. Dergiye ulaşmak İlham adlı yazımı okumak için:
http://www.korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=2123

'ERCİŞ İL OLSUN' İMZA KAMPANYASI

2010-10-04T09:10:00.000-07:00

Şahsımın öncülük ettiği projedir. Şöyle ki:

Erciş, nüfusu, ekonomik yapısı, doğal zenginlikleri, tarihi değerleri, kültürel yoğunluğu ile bölgedeki en önemli merkezlerden biridir. Erciş halkı yıllardır il olma hayalini kurmakta ve bunu her fırsatta dile getirmektedir. Bu isteği daha somut hale getirmek ve haklı nedenlerimizi listelemek için ERCİŞ İL OLSUN İMZA KAMPANYASI'nı başlatıyoruz.

Bizler, şu an Erciş'te yaşayan ve Erciş'ten uzak olan Ercişliler olarak, Erciş'in il olması gerektiğini ve yerel yönetimin ve tüm idari kuruluşların ancak bu şekilde halka yeterli hizmeti verebileceğine inanıyoruz.

Bu kampanya dahilinde Erciş'te çeşitli sosyal sorumluluk projeleri gerçekleştirecek ve basın açıklamaları yapacağız.

Kampanyaya katılmak için hayalbilgisi@windowslive.com mail adresine ad soyad ve meslek bilgilerinizi göndermeniz yeterli olacaktır.

http://www.ercisilolsun.blogspot.com/

Cihat Albayrak..

Bu çalışma şurada da yer buldu: http://www.ercisnet.com/bilesenler/koseyazilari/yazi.php?yazi_no=1238

Edebistan Ekim 2010

2010-10-02T06:39:00.000-07:00

Edebistan Ekim 2010 sayısında İLHAM adlı yazım ile ben de yer aldım:

http://www.edebistan.com/index.php/cihatalbayrak/ilham/2010/10/

OTOBUG

2010-09-16T14:33:00.000-07:00

OTOBUG çok yeni bir oluşum. Sessizlik adlı şiirimle ben de ilk katkımı yapmış oldum. Girip göz atmanızda fayda var...

http://otobug.com/oku.php?id=26

Bir Şehir Nasıl İstismar Edilir? - Cihat Albayrak

2010-09-16T13:16:00.001-07:00

ErcisNet.Com'da Bir Şehir Nasıl İstismar Edilir? adlı yazım ile yer aldım..

http://www.ercisnet.com/bilesenler/koseyazilari/yazi.php?yazi_no=1227

Cihat Albayrak Kimdir?

2010-09-09T06:28:00.001-07:00

Cihat Albayrak 1988 Van Erciş doğumlu. İlk ve orta öğrenimini Van'da tamamladıktan sonra 2006'da İstanbul Üniversitesi Hasan Ali Yücel Eğitim Fakültesi İngilizce Öğretmenliği programına giriş yaptı. 2010 Haziran ayında bu programdan başarı ile mezun oldu.

Edebiyata olan ilgisi Victor Hugo'nun Nişanlıya mektuplar adlı, ölümünden sonra yayınlanan kitabı ile başladı. Mektup türünde kitaplar ile okuma sürecine başladı ve üniversite yıllarında ilk denemelerini yayınlamaya başladı. İnternet üzerinden yayın yapan çeşitli dergilerde 2006'dan beri yazıyor. Edebistan.Com,KorpeKalemler.Com halen yazdığı iki dergi... 2008'de Çalakalem Morsöz adlı e-derginin kuruluşunda yer aldı ve 5 sayı boyunca editörlüğünü yaptı. Aynı dönemlerde İstanbul'da yayınlanan ve günlük 500bin adet basılarak ücretsiz dağıtılan 'Gaste' adlı gazetenin başlatmış olduğu 'Genç Köşe’ adlı yarışmaya katıldı ve gazetenin köşe yazarları arasına katıldı. Üniversite yıllarında, eğitim fakültesinin ilk edebiyat dergisi ‘Araf’ı kurdu ve dergi bir buçuk yıl internet üzerinden yayın yaptı.

Özellikle deneme türünde eserler veren Albayrak, kitap eleştirileri de yayınlıyor. Bu çalışmaları Ay Vakti ve Ihlamur, Mevsimsiz ve Melantis Edebiyatdergilerinde yayınlandı. Müzik üzerine hazırladığı çalışmaları Türkiye’nin ilk ve tek müzik gazetesi olan Mavi Nota’da yayınlandı.

İlk okumalarının lise yıllarına denk gelmesini bir geç kalma olarak değerlendiren Albayrak, bu bağlamda Umut Topluyoruz adlı platformu kurdu. Okullara yapılan kitap ‘yardımlarını’ eleştiren bu platform, kitabın ‘hediye’ edilmesi gerektiğinin altını çizdi ve bu fikirle Türkiye’nin dört bir yanındaki ilköğretim okullarına ve liselere hediye kitaplar gönderdi. Umut Topluyoruz Platformunun projelerinden biri olan MektupKitap projesi ile, 300 İstanbullu, hiç tanımadıkları 300 ilköğretim öğrencisine, isimleri ile hitap ederek 300 mektup yazdı ve bu mektupları birer kitap hediye ederek gönderdi.

2009’da Edebiyat Üniversitesi adlı internet sitesini kurdu ve 1.5 yıl yöneticiliğini üstlendi. Edebiyat Üniversitesi, yayında olduğu süre boyunca bir edebiyat okulu gibi işledi ve onlarca genç kalemin ilk eserlerini verdiği bir ortam haline geldi.

Haziran 2010’da çıkan, Mehdi Akan’ın Hayal Bilgisi adlı kitabının Genel Yayın Yönetmenliğini ve editörlüğünü yaptı.

Yerel gazetelerde ve internet sitelerinde, doğup büyüdüğü kentin sorunlarına eğilen yazılar yazdı. Bu bağlamda, yerel yöneticilerle ve yerel ve ulusal çaptaki sanatçılarla röportajlar yaptı.

2009 yılı boyunca Haber Türk ve Taraf gazetelerinde denemeleri yayınlandı. Aynı yıl Mersin Yenice belediyesinin düzenlemiş olduğu ‘Özgürlük’ konulu şiir yarışmasına katıldı ve katılan şiirler arasından yapılan ve sonradan kitaplaştırılan seçkide yer aldı.

Atanması durumunda İngilizce Öğretmeni olarak Van Erciş’te görev yapacak ve edebi çalışmalarına burada devam edecek.

Yolcu Dergisi 60. Sayı

2010-09-08T04:59:00.000-07:00

Yolcu Dergisi 60. Sayısında Khaled Hosseini'nin Bin Muhteşem Güneş adlı eseri üzerine yazdığım yazım ile yer aldım..

http://www.yolcudergisi.com/

ErcişNet.Com

2010-09-08T04:50:00.001-07:00

SESSİZLİK adlı şiirimle ErcişNet.Com'dayım..

http://www.ercisnet.com/bilesenler/koseyazilari/yazi.php?yazi_no=1223

Körpe Kalemler Eylül 2010

2010-09-05T04:29:00.001-07:00

Körpe Kalemler e-dergi Eylül 2010 sayısında SESSİZLİK adlı şiirimle yer aldım..

http://korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=2082

Edebistan E-Dergi Eylül 2010

2010-08-31T16:12:00.001-07:00

Edebistan E-Dergi Eylül 2010 sayısında, S E S S İ Z L İ K adlı şiirimle yer aldım:

http://www.edebistan.com/index.php/cihatalbayrak/s-e-s-s-i-z-l-i-k/2010/09/

Hayal Bilgisi - 07.08.2010

2010-08-07T13:01:00.000-07:00

'Yoksa ne anlamı var her anı fotoğraflamanın; ikinci bir kere bakamayacakken hiçbirine? Ki ömür asla uzun değil, sevdiğin bir insanı unutmaya yetecek kadar! Ki bilinç asla hain değil, yaşadıklarını unutturacak kadar!'

Hayal Bilgisi'nde yayınlanan bir yazı: BU YAZIYI OKUMA!

http://hayalbilgisii.blogspot.com/2010/08/bu-yaziyi-okuma.html

Khaled Hosseini – Bin Muhteşem Güneş

2010-08-05T01:46:00.000-07:00

Körpe Kalemler e-dergi Austos 2010 sayısında Khaled Hosseini – Bin Muhteşem Güneş adlı kitabını inceledim.

http://www.korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=2039

SİTELERİM : )

2010-07-31T15:01:00.001-07:00

Reklamlara tıklanacak. Sonra açılan reklam sitelerinin içinde de rastgele birkaç kez tıklama yapılacak :)

http://tatilrehberii.blogspot.com/

http://ingilizcederslerr.blogspot.com/

http://mehdiakan.blogspot.com/

http://yedese.tr.gg/

http://msnyazilarii.blogspot.com/

http://hayalbilgisii.blogspot.com/

Bir Kentin Eleştirisi - 1

2010-07-17T08:32:00.001-07:00

ErcisNet.com'daki son yazım, sigara satan çocuklar üzerine...

http://www.ercisnet.com/bilesenler/koseyazilari/yazi.php?yazi_no=1201

Körpe Kalemler Temmuz 2010 Sayısı

2010-07-10T13:48:00.000-07:00

Körpe Kalemler Temmuz 2010 Sayısı'nda,

EN UZAK MESAFE: YALNIZLIK…

başlıklı yazım ile ben de yer aldım..

http://korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=1999

Edebistan Temmuz 2010 Sayısı

2010-07-01T05:14:00.001-07:00

Edebistan Temmuz 2010 Sayısı'nda,

EN UZAK MESAFE: YALNIZLIK…

başlıklı yazım ile ben de yer aldım..

Okumak için: http://www.edebistan.com/index.php/cihatalbayrak/en-uzak-mesafe-yalnizlik/2010/07/

Ihlamur Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi Mayıs 2010

2010-05-11T11:43:00.001-07:00

Ihlamur Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi Mayıs 2010 sayısında, Nişanlıya Mektuplar adlı yazım ile ben de yer aldım.

http://www.ihlamurdergisi.com/arsiv.htm

Ay Vakti Mayıs 2010

2010-05-11T11:42:00.000-07:00

Ay Vakti dergisinin Mayıs 2010 sayısında Nişanlıya Mektuplar adlı yazım ile ben de yer aldım.

http://www.ayvakti.net/

Körpe Kalemler Şubat 2010

2010-02-05T06:41:00.000-08:00

Körpe Kalemler E-Dergi Şubat 2010 Sayısında 'Çocukça' Başlıklı Yazım İle Ben de Varım!

http://www.korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=1741

Edebistan Şubat 2010

2010-02-01T06:37:00.000-08:00

Edebistan E-Dergi Şubat 2010 Sayısında 'Çocukça' başlıklı yazım ile ben de varım...

http://www.edebistan.com/index.php/cihatalbayrak/cocukca/2010/02/

Edebistan Aralık 2009 Sayısı

2009-12-07T03:08:00.001-08:00

Edebistan E-Derginin Aralık 2009 Sayısında Ben de Muhalefet Başlıklı Yazım ile Yer Aldım:

http://www.edebistan.com/index.php/cihatalbayrak/muhalefet/2009/12/

Körpe Kalemler Aralık 2009 Sayısı

2009-12-07T03:02:00.001-08:00

Körpe Kalemler E-Dergi Aralık 2009 Sayısında Muhalefet Başlıklı Yazım ile Ben de Yer Aldım:

http://www.korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=1667

Edebistan Kasım 2009

2009-11-04T23:22:00.001-08:00

Edebistan E-Dergi'nin Kasım 2009 Sayısında 'Nedir Edebiyat?' Başlıklı Yazım ile Ben de Varım... Buyrun Efendim:

http://www.edebistan.com/index.php/cihatalbayrak/nedir-edebiyat/2009/11/

Körpe Kalemler Kasım 2009 - Edebiyat Nedir?

2009-11-04T23:18:00.000-08:00

Körpe Kalemler E-Dergi'nin Kasım 2009 Sayısında 'Edebiyat Nedir?' başlıklı yazımla ben de varım... Buyrun efendim:

http://www.korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=1642

Papatya

2009-10-18T03:25:00.001-07:00

Körpe Kalemler Ekim 2009

2009-10-07T10:08:00.000-07:00

Körpe Kalemler E-Dergi Ekim 2009 Sayısında 'Biraz Yalnızlık, Biraz Can Sıkıntısı Ya Rab!' adlı yazım ile ben de varım... Buyrun efendim:

http://www.korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=1612

Edebistan Ekim 2009

2009-10-03T01:29:00.000-07:00

Edebistan Ekim 2009 Sayısında 'biraz yalnızlık, biraz can sıkıntısı ya Rab!' adlı denemem yayınlandı... Okumak İçin Buyrun!!!

http://www.edebistan.com/index.php/cihatalbayrak/biraz-yalnizlik-biraz-can-sikintisi-ya-rab/2009/10/

Burhan Şahiner - Şadırvan

2009-09-06T13:11:00.001-07:00

ŞadırVan
Burhan Şahiner
Mart 2009
Erciş / Van

Burhan Şahiner2in Şadırvan adlı eserinin incelemesi ile Edebiyat Üniversitesindeyim...
http://edebiyatuniversitesi.ning.com/forum/topics/sadirvan-burhan-sahiner

Yirtik Sayfa Eylül 2009

2009-09-06T12:55:00.000-07:00

Yırtık Sayfa Eylül 2009 sayısında Düş'üYorum adlı yazım ile ben de vardım!

http://www.yirtiksayfa.tr.gg/D-Ue-S--Ue--YORUM.htm

Körpe Kalemler Eylül 2009

2009-09-06T12:53:00.000-07:00

Körpe Kalemler Eylül 2009 sayısında Nesrin Göçtürk Kaya'nın 'En İyi Erkek Giyotinde Can Versin' adlı kitabının incelemesiyle ben de yer aldım.

http://www.korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=1570

Edebistan Eylül 2009

2009-09-01T00:59:00.000-07:00

Edebistan Eylül 2009 sayısında 'a’dan x’e - a’ida’dan xavier’e' adlı yazım ayyınlandı!

http://www.edebistan.com/index.php/cihatalbayrak/adan-xe-aidadan-xaviere/2009/09/

Körpe Kalemler - Ağustos 2009

2009-08-06T02:35:00.000-07:00

Körpe Kalemler E-Dergi Ağustos 2009 sayısında John Berger'in A'dan X'e John Berger Tarafından Kurtarılmış Mektuplar adlı kitabı üzerine kaleme almış olduğum yazım yayınlandı.

http://korpekalemler.com/subpage.php?s=article&aid=1527

UYUYORUZ

2009-05-30T13:07:00.000-07:00

Üç el silah sesi geldi az evvel komşu apartmanların birinden.

Bugün süper ligde oynanan maçlar var ve sanırım şampiyon Beşiktaş oldu, takip etmedim. Silah sesleri ara ara varıyor kulaklarıma hala. Ama durun; şimdi de havai fişek gösterileri(!) başladı. Yenibosna’da bir mahalledeyim. Öyle Taksim falan değil yani… Konvoy oluştu sanırım; daha beş dakika bile olmadı hâlbuki.

Hala silahlar patlıyor. Serseri kurşunlardan biri, ben tam da kendilerinden bahsediyorken şimdi camdan süzülüp beynime saplanacak diye ter döküyorum inanın. Konvoy korna sesleri ile kendini daha da belli ediyor şimdi. Gece yarısından evvel kesilmez sesleri. Binlerce araç birden bire caddeleri doldurdu. Herkes bu anı bekliyormuş sanki uzun zamandır.

Bildik manzaralar; daha fazla tanımlamama gerek yok, biliyorsunuz. Yarın, eğlenceler(!) sırasında hayatını yitirmiş birilerinin olduğunu öğrenmemek, gazetelerde, televizyonlarda öyle haberlere maruz kalmamak için sadece dua edebilirim sanırım. Beni kimsecikler dinlemez. On binlerce insan, on bir futbolcunun attığı golleri dinliyor sadece. Bu gece, en kabaca hesapla on milyonlarca liranın çöpe gidecek olmasının, muhtemelen birçok kişinin yaralanmasının, hatta birilerinin hayatını kaybetmesinin kendisi gibi mantıksız bir nedenle olması içler acısı bir durum…

Spora böylesine deli olan, sporla kendisini böyle kaybeden ama buna rağmen neredeyse hiç spor yapmayan bir toplumuz biz.

İnsanların ortak bir noktada buluşup, bir sonuca sevinmesi gayet güzel bir olay! Aidiyet duygusu kadar da özel bir şey yok… Ama bahsini ettiğimiz ortak nokta, sadece bizim paramızı ve zamanımızı tüketen bir oluşum. Hiçbir şey öğretmiyor futbol bize. Bir takımı tutuyor olmamız, takımımızın şampiyon olması bize hiçbir şey katmıyor. Bize bağımlı olarak yaşayan bir sektör, ama biz sanki o olmazsa yaşayamayacağız gibi kapılıyoruz bu rüzgâra. Çocuklarımıza spor sevgisini aşılamayı, bir takım tutturmaktan, o takımın formasını giydirip maçlarına götürmekten ibaret zannediyoruz hatta. Fanatik olmayı, bir takımı desteklemek, öteki takımları destekleyenleri neredeyse düşman olarak görmek olarak algılıyoruz. Bu ifadede en ufak bir abartı olmadığı, neredeyse her maçtan önce yaşanan kavgalarla, yaralanmalarla gözler önündedir zaten. Ülkemizde takım tutmak, maçlarda ve kahvelerde argoyu ve küfrü konuşmalarımızda öne çıkarmayı, bağırarak herhangi bir şeyin desteklenebileceği düşüncesini gerektiriyor. Şampiyonluk kutlamaları ise, hiçbir anlamı olmayan konvoylar oluşturup arabaların camlarından sarkmayı, havai fişekler atmayı, silahlar patlatmayı getiriyor aklımıza.

Refah seviyemiz yüksek sanırım! Hem de çok… Baksanıza, konvoy hala büyüyor. İnsanlar tanımadıkları, Beşiktaşlı öteki insanların arabalarının önünde ve arkasında kornalara basıyor, ‘Şampiyon Beşiktaş’ diye avazları çıktığı kadar bağırıyor, kimi alkolünü de alıyor aynı anda. Birkaç saat uzunca bir konvoyda takılıp evlerine dönecekler. Gece yarısından çok sonraları başlarını yastığa koyduklarında sanırım hiç de eğlenmemiş olduklarını fark edecekler. Sadece yoruldukları kalacak akıllarında. Çünkü bizi dinleyen bir Beşiktaş yok; bizi gören, bizi daha ‘iyi’ yapan bir şey değil Futbol. Bize kattığı hiçbir şey yok; öyle, çünkü hala yüzlerce polisin gözetiminde yapılabiliyor maçlar. Biz hala sahalara koltukları söküp atıyoruz, çakmak fırlatıyoruz. Sahaya girip futbolcu ve hakem dövüyoruz hatta. İşi kumara döküp yüz milyonlarca liralık bir sektör oluşturuyoruz. Futbol damarlarımıza şiddet tohumları ekiyor, biz hevesle üzerine gittikçe suluyor bu tohumları, meyvelerini de bizim uyumamız ile alıyor. Uyuyoruz sevgili vatandaşım! Biz, takımımız şampiyon oldu diye sevinirken dünyada ne haltlar dönüyor bilmiyoruz. Bilmek de istemiyoruz, umurumuzda değil dünya! Oysa gitgide yaşanamaz kıldığımız bir yere dönüşüyor gezegenimiz. Sonumuzu iple çekiyoruz sanki…

Bu gece takımlarına gösterdikleri sadakat uğruna bu kadar masraf yapabilen insanlarımız, keşke kendileri gibi insan olan, aç olan, hasta olan, ülkeleri savaş içerisinde olan yüz binlercesine de sadakatini gösterebilse. Takımlarına gösterdikleri duyarlılığı, bu gece aç yatan yüz binlerce çocuğa da gösterebilse…

Cihat Albayrak
cihat-albayrak@hotmail.com
İstanbul Üniversitesi Eğitim Fakültesi
http://edebiyatuniversitesi.ning.com

Hemen Şimdi Daha İyi Bir İnsan Olabiliriz!

2009-05-21T13:56:00.000-07:00

Sorumluluklarının bilincinde bir birey olarak yapmamız gerekenleri çok iyi biliyoruz aslında. Hayatımızı çok küçük çabalar ile nasıl renklendirebileceğimizi, günlerimizi gülücükler ile nasıl doldurabileceğimizi ve insanları mutlu ederken mutlu olmayı nasıl başarabileceğimizi bizden iyi bilen bir başkası yok. Sanırım farkında olduğumuz her şeyi, farkındalık teriminin hayatımızdaki yerini ve empatinin bir gerçeklik olarak varlığını gözden geçirmemiz gerekiyor sadece.

O kadar çok çöp biriktirdik ki dünyaya; boğulmak üzereyiz israfımızda. Çoğunluğunu çocukların oluşturduğu binlerce kişi her gün, yetersiz beslenmeden, susuzluktan yahut su kaynaklı hastalıklardan hayatını kaybediyor. Aynı zaman dilimi içerisinde binlerce insanı çok rahat doyurabilecek kadar su ve gıda dünyanın dört bir yanında israf ediliyor, çöpe atılıyorken, bu süreci, işleyişi, sessiz kalışı, bu görmezden gelişi yalnızca cinayet olarak tanımlayabiliriz. Biz kendi kendisini yok eden tek canlı türüyüz. Bunun yanında, düşünebilen tek canlı türü olmamız tabloyu daha da atlanılmaz bir karanlığa bürüyor.

‘Bir birey olarak yerküreyi saran savaşlara, bilinçsizliklere, doğanın yok edilmesine, eşitsizliklere karşı yapabileceğimiz pek bir şey yok’ diye düşünmemiz çok yersiz aslında! Hemen şimdi bunların her birini başarabilir, daha iyi bir insan olabiliriz. Bir birey olarak haksızlıklar, yanlışlıklar ve sorumsuzluklar karşısında, biz tek başımıza özgür irademiz ile durabildiğimiz zaman bu, toplumun her kesiminden destek bulacak ve örnek alınacaktır. Böylece bizim –örnek almış olalım ya da olmayalım- sergilediğimiz tavır uzun vadede bahsini ettiğimiz sonuçlara doğru büyük adımlara gebe kalacaktır.

Peki, bu bağlamda somut olarak neler yapılabilir?

* Öncelikle vicdanımızı hayatımızın her anında kararlarımıza referans olarak almamız gerektiğinin bilincinde olmalıyız. Böylelikle hiçbir canlıya zarar veremeyeceğizdir aslında.

* Okuduğumuz gazete de dâhil olmak üzere, kitaplarımızı, dergilerimizi kitaplıklarda tutmak yerine park ve durak gibi alanlarda bırakalım ki başkaları istifade edebilsin. Böylece kâğıt israfını da önlemiş olabiliriz.

* Sigara içiyorsak eğer, sigarayı bırakma konusunda bilimsel destek veren kurumlardan yardım alıp tez elden bırakalım. Günde ortalama bir paket sigara içmek yerine, yardıma muhtaç en az bir kişiyi doyurabiliriz.

* Kullanmadığımız elbiselerimizi ihtiyacı olan insanlara verilmesi için birçok vakfa ulaştıralım.

* Bir tek pil, kullanılabilir tonlarca suyu kirletiyor. Kullandığımız pilleri belediyelerin ilgili birimlerine yahut kargo şubelerine bırakalım. Hatta talepte bulunanlar pil toplama kutusu bile edinebiliyor. Şarjlı pil kullanmak çok daha kesin bir çözüm…

* Çocuk Esirgeme Kurumlarında ve Huzurevlerinde sadece güler yüzümüzle mutlu edebileceğimiz, ziyaretlerimizle kendilerini sevindirebileceğimiz binlerce kişi var. Zamanımızı onlara da ayıralım.

* Toplumumuzun en önemli sorunlarından biri de Engellilerin Topluma dâhil edilememesidir. Son yıllarda devletin mali desteği bu konuda önemli adımlar atılmasına vesile olmuşsa da, önemli olan insanların engelliliğe bakışı ve engelli vatandaşların yanında oluşudur.

* İhtiyacımız kadar alışveriş yapalım. İhtiyaç sahibi komşularımıza yardım edelim. Özellikle kış aylarında, sokak hayvanları ve kuşlar için ekmek ve su bırakalım evimizin önüne, balkonumuza.

* Uluslar arası yardım kuruluşlarına bağışlar yaparak aç insanların doymasına, hastalıklarla, doğal afetlerle baş edebilmelerine vesile olalım.

* Kızılay’ın Kan Merkezleri’nde kan vererek, toplum olarak binlerce kişinin yaşamasında rol sahibi olalım.

* Atık yağları mutlaka bir araya getirip yetkililere teslim edelim, çünkü bu yağlar da tonlarca suyu kirletiyor ve kullanılamaz hale getiriyor.

* Plastik ambalajlardan, poşetlerden uzak duralım. Bu maddelerin doğada yok olma süreleri yüzlerce yılı bulabiliyor. Böylece büyük bir çevre kirliliği yaşanıyor. Uzun ömürlü, defalarca kullanılabilecek kâğıt ya da bez ambalajlar kullanalım.

* Kavgalarda, dövüşlerde ‘bana ne’ psikolojisi ile hareket etmeyelim; araya giremiyorsak bile en azından emniyet birimlerini arayalım.

* Çocuklarımızın ‘eğitimi’ konusuna toplum olarak eğilelim. Davranışlarımızla onlara örnek birer model oluşturalım.

* Maruz kaldığımız haksızlıklarda, usulsüzlüklerde cesaretle hakkımızı arayalım!

* Her konuda fikirlerimizi, düşüncelerimizi ifade etmekten, duyurmaktan çekinmeyelim.

Kalem Kurusu Edebiyat Yarışması

2009-05-13T14:53:00.000-07:00

Kalem Kurusu Edebiyat Yarışmasında, ben de nesir dalında ön elemelerden sonra aday gösterildim. Puanlama sistemi yarışma sonucuna etki etmiyor. Ancak yazıyı bu linkten okuyabilir, puanlayabilir ve yorumlayabilirsiniz!

http://2009.kalemkurusu.com/admin/nesirler/bu-iste-bir-yalnizlik-var/10/05/2009

Ayrıca Edebiyat Üniversitesi'ne kayıt olmak için;

http://edebiyatuniversitesi.ning.com/main/authorization/signUp?

Cihat Albayrak

Research Extracts

2009-05-06T11:53:00.000-07:00

Cihat ALBAYRAK – 3231060006

Research Topic: Effects of Technology on Human Life

Research Question: What are the negative effects of technology on child health?

Hypothesis: Technology has not only physical negative effects on children, but more

current and important than that, it has psychological negative effects that may not be cured, which reveals as disintegrity in the society, increase in crime rates, unhappiness, failure in school and group works, and as the primary agenda, relationships with the family.

Albayrak 1

Focusing Children

Technology has been affecting human life since the industrial revolution. With every new progress and invention, there appeared both simplification and complification of life. For instance, Einstein(Wikipedia:15^th May 2008) had studied on atom energy with the purpose to make use of it in industry and his intention was just to have more peace on the world. But his studies were used in military and atomic bomb caused the death of thousands of people.

By products, wastes(which causes the pollution of environment),radiation(which leads cancer), unsociablity are some of the terms that affects human life in a negative way all being results of technology. There are studies to lessen these effects. But the point is that children endure technology more, and apart from the obvious effects just like eye diseases, infections, obesity; they have problems in social life, too. An essay on guzeldunyam.com,” effects of technology on human life” (guzeldunyam:5^th May 2008) explains this as follows:

“According to researchers, children are dragged to loneliness with the abstract technological products that take much of their time daily. In the paws of them, they live an emotional collapse, and see life as quite nonsense. They happen (technology/products) to be means of unhappiness ,more than entertainment.”

In spite of the fact that children are affected by technology most, in the studies/researches, there has not been a focus on them. The matter has been taken as a whole, and in the generalization,” technology and human life “has been researched. Recent (previous)

Albayrak 2

research on “negative effects of technology on child health” is restricted with newspaper articles ,internet documents and interviews by experts.

Bayram Kaya(K.Bayram:17^th May 2008), in his article, ”staying a long time in front of the computer dries eyes” focuses only on eye disorders resulting from technology, and explains that, staying a long time in front of computers causes the production of tears to lessen and thus resulting the chronic eye dryness. And states that, “if the risk increases, there can even be loss of seeing.”

Another article is from the same newspaper. In the article of ”Anadolu Ajansı”(Anadolu Ajansı:5^th May 2008), ”Children will watch TV far away”, it is stated that, ”According to the international standards, the distance between the child and TV must be at least 5 folds of the screen size. ”Rest of the article follows on the path of eye disorders and dangerous waves of lights.

An interview with the Manager of Biologists Association(saglikbilgisi:5^th May 2008), Kadir Sorucuoğlu, reveals that mobile phones produce electromagnetic waves that lead to cancer.(especially lymphoma c.), high blood pressure and spine(spinal/orthopedic) disorders.

Wikipedia(Wikipedia: 15^th May 2008) has more focus on child health and explains as, ”New forms of entertainment, such as video games, and internet access could have possible social effects on areas such as academic performance…Technology has increased the need to talk to more people faster causing social separation of singular interaction…” Wikipedia, thus

Albayrak 3

includes not only physical, but also psychological negative effects of technology on human life and especially child life, which is the focus of this research indeed.

In this research, physical disorders and diseases of children caused by technology will be studied first of all, to reveal the conditions that lead to the notion that “technology has negative effects on child health”. And then, social and psychological conditions will be analyzed so as to assess the objectivity of the hypothesis that, ”technology has not only physical effects on children, but also more current and important than that, it has psychological effects that may not be cured which reveals as disintegrity in the society increase in crime rates, unhappiness, failure in school and group work, and as the primary agenda, relationships with the family.

An interview with a doctor, Hasan Talay, and a questionnaire that will look for the ideas/impressions of parents will add up to the process.

Technology As A By-Product

In the modern world today, technology reaches to even the furthest, most uncrowded parts of the world. Even in Africa, people can use mobile phones, computers, internet, planes, and televisions. Production of technology, unlike industry and agriculture, does not need an enormous human power to run. Groups including some thousands of people, at the moment, produce new hardware and software and this simultaneously effects the life of billions of people.

Albayrak 4

Graham Bell came up with the idea that a gadget, telephone, would be useful for people, and today it is in the life of 7 billion people. Bill Gates developed the computer technology, and

economical points of view changed. Industry changed! A new age occurred; information age. Television was invented and today, it takes at least one hour of every single person on the world. A term having an effect of that much on people, technology, is worth to be thought, studied and programmed on any subtitle of it.

How To Cure Technology

The more cures are found to the diseases, the more diseases occur. For instance, cancer was not so common a hundred years ago. And there was not a disease, obesity, which limits the life of millions of children especially in USA. Ecological circumstances were not danger for people. For example, governments need not cope with global warming, which is again human-made indeed. From a perspective, scientists hunger for new technologies to help people face with life at ease, but from another perspective, people strive with the wastes and side effects of them. An article on Wikipedia(Wikipedia:15^th May 2008) points out this phenomenon as:

‘Each wave of technology creates a set of waste previously unknown by humans; one of the main problems is the lack of an effective way to remove these pollutants on a large scale expediently. In nature, organisms ‘recycle’ the wastes of other organisms. For example, plants and photosynthesis circulation…’

Albayrak 5

Unfortunately, there is no such circulation (or mechanism) existing to remove technological wastes and side effects. It is all up to awareness of people on how to and when to use technology.

For most of the situations, people do not know how a gadget will effect their children, and for some situations, they misunderstand these effects. In a questionnaire made for this research(Appendix 1), it was found out that, all of the participators (50 parents) thought that mobile phones had a negative effect on child health because of the radiation and electromagnetic waves. But it was acknowledged not to be true.

A GSM operator, Turkcell, made a press conference and answered the questions on minds. The co-manager of the corporation, İlter Terzioğlu, indicated that mobile phones did not emit radiation. To quote Kuvel(K.Selim:14^th June 2008) the reporter:

‘Mobile phones have no negative effect on human health; Terzioğlu claimed. He told that the radio waves that are emitted by mobile phones and the nuclear radiation did not have any resemblance and that, it was confused with the nuclear radiation and the heating effect resulting from electromagnetic zone.’

Interviewing A Danger

Parents suppose ‘radiation’ –they think it is emitted by mobile phones- as a danger, but it is proven by statistics(K.Selim:14^th June 2008) that this is not the situation and apart from this, they do not take the sociological and psychological factors into account.

Albayrak 6

Dr. Hasan Talay, from İstanbul Medicine Faculty, during the interview for this research, indicated that mobile phones posed a big danger for children. Talay points out that: ‘Social part of the situation must be thought in detail. Children who are supposed to play with their

friends in the streets touching the sand and earth to grow their muscles, each write more than 20 messages in a day with mobile phones. Thus, not only the understanding and ability to interact and play do not progress, but also they do not take in ‘what is friendship’. (Appendix 2)

Some criterias are true for televisions and computers used by children. Parents do not know from which side to look to the negative effect. They have a look at the process and think it just as a waste of time. But, the situation is found to be not so bare.

Talay concludes in the interview: ‘Watching television too near to the monitor and for a long time is extremely harmful. Fist of all, it causes the eyes to get wet. After a few months, it turns out to be eye dryness. At this point, eyes start to lose their transparency, and loss of seeing occurs. And also, computer games pose a great danger. Children sit to play a single game of 15 minutes, but it goes beyond hours. All of these hinder both muscle and bone development. When this factors are added up, a term appears frightening all the world (especially children): (Appendix 2))

‘Obesity’

Advantages of both television and computer are commonly accepted for both education and socialization of children. But, parents do not think on side effects effectively. For example, in

Albayrak 7

the questionarre, 14 parents out of 50 replied to have a computer for their children in their home and gave an average answer of 2 hours to the question; ‘how many hours does your child pass with computer?’ (14)

Spending hours and hours in front of the screens leads children to solitude. Their relationships get worse. This results in stress, which causes failure in academic studies. They do not have the ability to share, because computers and televisions are the friends of them, which construct a one-way communication thus leading to intrapersonal children. Children get more and more internal as every technology-based day passes.

Intrapersonal Age*

Children play ‘play station’ for hours in great excitement. It can be observed in hundreds of cafes in Turkey specifically, and all over the world generally speaking. Thus, just in a period when they need to grow physically, children sit and only their fingers work. Mental fatigue and eye loss is added. They are supposed to play football not on the screens with their fingers but on the grass working all their muscles.

A computer game called ‘counter’ is also a leading time-filler for children. It is full of violence and tends them to this attitude indeed. Just like television serials ’Kurtlar Vadisi’ or ‘Lost’, this game leads children to behave in negative manners. They have sympathy to guns, and the number of fights among them increases day by day. Classroom management becomes

* This term has been coined by the researcher.

Albayrak 8

harder for teachers as children progress an egocentric understanding of world –this makes

group work impossible, especially- and parents can not control their children. Crime rates increase and children meet with this ‘crime and punishment’ fact of life earlier than supposed to be.

The reason behind this formation is that, communities can not adapt technology according to their needs and potentials. The philosophy supporting production of technology is to serve people so as to make life easier and endurable. But all of these problems arise because people buy products that they do not need, or how to use. And then, the process turns into a waste of time and side effects come out.

Computers and televisions can be used as educational tools but rather they are used as only entertaining tools. What is more, mobile phones are vital in some situations just like information sharing and communication between parent and child. It is wrong to accept these products as ‘aim’ but not ‘tool’. They must just be communication tools; children have social problem because tools have taken the place of communication ‘Man have become the tools of their tools’ just like Goethe says. Life has become artificial.

Waste

Industry, in modern world, on the other hand, again is for children’s use sure. Productions assist their development. But, as industry gets bigger and bigger every new day, the wastes,

Albayrak 9

by-products and the ‘side effects’ term which follows the process, makes all these production a danger for the same children. Lack in purifying stages cause child deaths occur.

Pollution is one of the ‘main’ problems that is the agenda of governments.

Awareness Raising

Under all these circumstances, it is a prohibition to inform and educate both parents and children about technology and its use. Parents must limit and arrange child exposition to the technology and also children must be aware of their limitations, needs, and benefits from technology.

Conclusion

In this research, the goal was to analyze the negative effects of technology on child health. Social, and psychological aspects of the situation were the focus. The interview with Dr. Hasan Talay, and the questionnaire applied to 50 parents have proven that (when compared and synthesized with the articles on technology and child health) not only physical (diseases, etc.) but also (and, indeed superior to it) psychological, social negative effects have been on children because of technology and that parents, and governments have focused on only the physical face of the situation. Technology solidarities children and, unfortunately, parents are not aware of this. Many parents take buying brand new products to their children as a gift and as a responsibility indeed. The more children expose to the technology, the more parents feel

Albayrak 10

that they have done their job as parents and that they have fulfilled their responsibility. They suppose this process to be need-based and that the products (technology as a title) help their children to success in education. But it is important to monitor children during their exposure to technology and control it. Otherwise, as statistics show, their children may become unsocial and have psychological problems.

This research has based on situations as ‘terms’. It is important to focus on further attitudes, and time-fillers of children, for the research that may be made.

Van

2009-05-03T11:04:00.000-07:00

Van'da Erciş'teyim!

Memleketimdeyim... Hava sıcacık, yemyeşil bir manzaraya sahip tüm şehir. Özlemişim; bilmiyorum ya da farkına varamıyorum doğrusu. Çok kısa süre içerisinde çok farklı iki şehirdeyim. O kadar farklılar ki! Ama öte yandan bu kadar farklılık olması artık bir düşün orucuna itiyor insanı. Sanki farkındalıklarımın farkında olmama gibi bir çabam varmış gibi hissediyorum. Tüm bu zıtlıkları görmezsem, görmezden gelirsem, görmediğimi, fark etmediğimi kendime kabullendirirsem, inanırsam bu benzemezliğe, daha mutlu olacakmışım gibi hissediyorum.

Bir ülke kendi içerisinde bu kadar farklılık gösterebilir mi ki? Ya da neden gösterir?

Fark ettikçe, tamam fark etmemeye çalışıyorum ama ne yapabilirim ki, insan üzülüyor gerçekten! İnsana verilen değerde bir eksiklik var; evet, en çok da bunu görmek üzüyor insanı. Bu eksiklik dünden bugüne gelmiştir bugün durup dururken ortaya çıkmamıştır. Ama bu durumun bilincinde olan yenilerin bu durumun böyle oluşuna ses çıkarmamaları ya da çıkardıkları sesin sadece kendi kulak kepçelerinde yitip gidişi de onları en az eskiler kadar hüzün-saçan (bu ne yahu:) yapar pek tabii ki!

İnsanların sırf coğrafi şartlar kıt diye daha zengin, daha verimli topraklara göç etmesini bekleyemeyiz ki! Ki şu halde tek çözüm o gibi görünüyor. Ama verimli diye teleffuz ettiğimiz topraklar da en çok bu sorundan muzdarip! Yani şehirler insan yükünü taşıyamaz hale geliyor gitgide.

Ben döneceğim sanırım Van'a. Okul biter bitmez... Kaderde nerelere gitmek, hangi şehirleri görmek vardır bilinmez; ama Van'a, Erciş'ime büyük heyecanla döneceğim ben. Yapacak, yapılabilecek çok şey var.

'Sen mi kurtaracaksın' yerine, keşke insanlara bir 'hadi bakalım' denilse! Özellikle öğretmenlerin mezuniyetleri sonrası hallerini aşırı idealist olarak tanımlar bazıları. O idealistliğe bir katkıda bulunulsa, destek verilse halbuki!

Konular kopuk kopuk oluyor ama... Öğrenilebilecek çok şey var hayatta. Her yaşta, her karış toprakta farklı bilgi birikimi beklemekte bizi. Biriktirebileceğimiz, paylaşabileceğimiz o kadar çok bilgimiz var ki...

Salı İstanbul'a döneceğim. Döndüğümün hiç farkında olmadan devam edeceğim kaldığım yerden. Ben farkına varmadan şivem değişecek örneğin ilkin, sonra uğraşılar ilgi ve ihtiyaçlar topyekün farklılaşacak.

Hayat; Türkiye'de hayat... Bir adım ötede mülteci gibi yaşamak! Yaşamak her şeye rağmen güzel! Yaşamı da var edene bin şükür!

Yürüyorum!

2009-04-06T11:14:00.000-07:00

Ben de yol alıyorum şeffaflığıyla katreleri kıskandıran bir varlığın boyunduruğunda!

An(ı)lar ‘zamanın’ damlacıkları! Yüzüme çarpıyorlar her adımda…

İnsanlığın izleri her adımda; kimi kanlı,

kimi buz kesmiş sanki

hiç yara almadan,

ayaklarıma dek varmış, korumuş kendini.

Bir ötekinin iradesini asla fark edememiş ‘voltalar’; dünyayı kurtaran ‘adam’ sanki;

öte yandan, ‘adam’ kadar çaresiz…

Neden hep tekerrür eden insan yığınlarıyla dolu tarih? Acı neden tekerrür ediyor inadına;

ve gözyaşı, kan

ve sebil sanki canlar,

alınan/verilen…

İnsanın insan üzerine kurulu alışverişi/Kardeşin kardeşe üstünlüğü ve hala köleciliği…

Haykırışlar varıyor kulaklarıma; ne çok haykırmış ata-ları-mız… Ne çok işkence; ne çok isyan!

ben bir çocuğum;

gözlerime takılan ne çok ayıbı görmezden gelmiş atalarım!

İnsan insanı neden ve nasıl görmezden gel(ebil)miş;

cinayetler, savaşlar, soykırımlar…

Büyük bir yangının içindeyim,

ben küçük bir çocuğum;

ne çok günah kaynıyor bu cadı kazanında!

Kimi kör, kimi sağır, kimi dilsiz,

bir ötekini asla anlamayan, bir ötekini asla fark edemeyen bir insanlık bu,

doğdum ben ve

büyüyorum!

Ya da gitgide küçülüyor; ölüyorum!

Üzerime bombalar yağıyor! Rengârenk bir oyun, ışıl ışıl; oynuyoruz sanıyorum. Ötekilerle saklambaç, ‘oynuyoruz’ sanıyorum. Barış desem çıkacaklar, savaş desem saklanacaklar… Annem ve babam da saklanıyor sonra. Asla bulamıyorum. Ardından kardeşlerim de ötekilerin yanına gidiyor. Herkes benden saklanıyor, herkes benimle oynuyor sanıyorum.

Rengârenk bir oyun bu, ışıl ışıl her taraf; kızıl ve siyah bir gökkuşağı beliriyor evimin üzerinde. Gökyüzü üstüme düşüyor.

Büyük bir yangının içindeyim; kan ile harlanan bir yangının.

Beton yığınlarının arasındayım;

Yürüyorum!

Ötekiler yok; anlıyorum!

Bu bir oyun değil; büyüyorum ben…

Harap olmuş her evin içinden kocaman çocuklar çıkıyor. Onlara katılıyorum.

Tekerrür eden insan;

gözyaşlarımızı fark ediyoruz.

Ötekilerin kurtarıcılık/kahramanlık oynadıkları bir sahnede yapayalnız kalıyoruz. Zaman buz kesiyor! Tekerrür edecek büyük, en büyük bir acı daha doğuyor coğrafyamızda. Tüm çiçekler koparılmış; güzel olan hiçbir şey yerinde değil sanki. Bütün renkleri çalmış ötekiler; ölüm iklimindeyiz artık! Kendini, hiç yara almadan, koruyacak insanlığın utanç yüklü izleri!

Toprağımızda yürüyen herkesin ayaklarına yüreğimden akan kanlar bulaşacak.

Haykırışlarımız, ötekilerin her adımında kulaklarında yankılanacak.

Ötekilerin boğazından geçen her damla bizim açlığımıza takılacak.

Ötekilerin tüm oyunları bizim iklimimizde son bulacak.

Biliyorum!

Tırnaklarımın arasına dolan toprak ve ellerimdeki nasırlarla hatırlıyorum ben geleceği; yürüyorum, büyüyorum. Kulaklarımda içimi hala gıcırdatan metal sesleri… Bedenimde kendini hep hissettiren şarapneller… Biliyorum; zamanın damlacıkları çarpıyor yüzüme. Kendimi görüyorum her adımda. Bir ad’ım olmadan yaşıyorum.

Tıpkı ötekiler gibi.

*Unutulan, görmezden gelinen, ölüme terk edilen tüm savaş çocuklarının adına…

Cihat Albayrak

28 Mart 2009 İstanbul

Drama - Three Monkeys

2009-03-17T02:40:00.000-07:00

Three Monkeys

‘Looking For Some More Meaning’

An Absurd Play of 4 Scene

By Cihat Albayrak

Blindy

(Blind begger)

Deafy

(Deaf begger)

Dumby

(Dumb begger)

Missi

(The girl)

Father

(The father)

Scene One

In a dining room. Evening.

Some cakes.

Missi and her father sit around a table and eat some cakes. Missi asks questions without interruption and the father doesn’t care much and doesnt’t give clear answers to her. Missi is irritated not to take satisfying answers.

FATHER: (full of cake in his mouth) You ask too many questions!

MISSI: I need to!

FATHER: It is dangerous to think too much on these matters. Just relax and enjoy your day

Missi.

MISSI: (irritated) You want me to take after you. To be indifferent to life!

FATHER: I call it ‘enjoying’, honey. Just try…

MISSI: (interrupting her father) Dad, why I have to go to school even though I do not

like to?

FATHER: Because you ‘HAVE TO’!

Missi freezes her father and goes on talking to herself taking a new cake in her hand

MISSI: (looks into the eyes of her father and laughs) You make me crazy Dad! Can’t you

see that I-am-not-happy? ‘Missi study; Missi read it; Missi solve it; Missi think

it!’ What a meaningless thing is it to be instructed to think!

The father regains his consciousness

FATHER: What did happen? I don’t feel good. Something strange happen to me nowadays.

MISSI: I know that Dad! But there must be another way. Or reasons to convince me.

FATHER: Because I want you to…

MISSI: It is nonsense to spend our lives reading coursebooks and than working for

nothing.

FATHER: It’s important to read Missi…

MISSI: That’s why you have read just one book after graduating from university? And of

course, if we can call a ‘users’ manual’ as book…

FATHER: I would read more if I had any time. But I have to work, you know.

MISSI: Why we have to have jobs that allow no time for us to do things that we like to?

FATHER: You must try to like things that you have to do. That’s the point honey!

Missi freezes her father again

MISSI: (with a mocking tone) That’s-the-point-honey!

The father regains his consciousness again

MISSI: I see Dad. You say it is unnecessary to talk about freedom, transparency, famine,

global warming, child abuse, crises, wars and etc.

FATHER: Yes, and etc. It has not a meaningful end. That will not earn you anything.

MISSI: You are right.

Missi freezes her father

MISSI: It is NONSENSE to discuss with you.

The father regains his consciousness

MISSI: Dad, I don’t feel ok today. I will not go to school.

FATHER: It’s ok honey; you have a lifetime to go to school!

Scene Two

Corner of a street.

Afternoon.

Blindy, Deafy and Dumby sit next to each other on the corner of the street. Each try to beg witl all the talent specific to them. There is nobody around.

BLINDY: (irritated) Is there any costumer around?

DUMBY: (telling Deafy, what has Blindy said, by his body language)

BLINDY: Hey, answer me?

DEAFY: (hurriedly, too loudly) No, not indeed!

BLINDY: How much we have?

DUMBY: (taking the coins in his hand and showing them to Deafy with a glance)

DEAFY: Just three dollars…

BLINDY: Three beggers and three dollars in almost three hours! What a poor day is this!

DEAFY: Have we got anything to eat?

BLINDY: (falling into laughter) Of course Excellency! What would you like to have as an

appetizer? Bread or bread?

DUMBY: (showing the bread and telling Deafy by his body language that they have only

bread.)

DEAFY: It is becoming harder and harder to beg in this country! I think I will look for

another job.

BLINDY: (again laughing) Maybe we make a mistake. You know man, demand and supply! I think, three ‘beggers’ is too much for this corner! Did you get it?

DUMBY: (making meaningless movements with a meaningless look on his face.)

DEAFY: Is it funny? Do you think this is funny? People get more insensitive with every

new day. Remember, what Dickens says? It is a matter of expectation. People want to be equal with their friends. If they are rich, than they want to have the same richness. And if they are poor, than it is not important to be equally poor.

BLINDY: We are the poors! (in a victorious tone) We-are-the-poors!

DUMBY: (showing his pockets out; a movement which shows that they are really poor)

DEAFY: (shouting)People do not mind us! Don’t you see?

BLINDY: I see, I SEE!

DEAFY: They are lost in their daily works. Always struggle for more and have nothing at

last.

Dumby and Deafy talk to each other with body language

DUMBY: Relax!

DEAFY: Do I need to?

DUMBY: Everybody needs!

DEAFY: What about you?

DUMBY: I’m a gifted man. I think twice and say once. (smiles)

DEAFY: Of course, of course! Would you do if you had any other chance?

BLINDY: What’s up man?

DUMBY: (telling Deafy that Blindy is back again)

DEAFY: Most of the things that people do are nonsense! It is nonsense that people consume their time in vain by planning it with schedules in any moment.

Missi comes nearer to the corner of the street where the three beggers sit next

to each other and stops in front of them

BLINDY: (obsessed) Hey, shut up! I hear someone coming nearer. Come on; it’s time to beg!

DUMBY: (tries to tell Deafy that someone is coming)

DEAFY: Please lady, help these three old man! Please give some coins for something to eat!

BLINDY: Wouldn’t you want to make these three poor man happy?

DUMBY: (opens his hands with a wish of some money)

MISSI: (smiling)You three are so sweet! But I don’t have any money.

BLINDY: You are not a begger too, are you?

MISSI: No Sir, not indeed! I just beg for some meaning.

BLINDY: (happily)Did you hear? She called me ‘Sir’! Did you hear her?

DEAFY:

(falling into laughter)

DUMBY:

MISSI: Forgive me Sir, did I say something wrong?

BLINDY: No, of course no! But, what did you say? Do you beg for meaning?

MISSI: Yes.

BLINDY: We have no meaning for a child, especially for a rich child! Sorry! (laughing

again)What you want to have a meaning for?

MISSI: I am unhappy. But I can’t see any meaning in being happy. People look like happy.

But it is so foolish to look like; to pretend to be happy. That’s not something

related to the amount of things that you have or do not have. That is a problem of

employing a meaning to the things that you have and an aim for the things that you

do not have. And apart from all these, my father is indifferent to my questionfull

life!

BLINDY: I see. (hesitating) I mean I understand you.

MISSI: You are so funny Sir.

BLINDY: She continues calling me as ‘Sir’…

MISSI: Do you know each other?

DUMBY: (hugs Blindy and Deafy)

BLINDY: Yes in a sense and no in another sense!

MISSI: How can this be possible?

BLINDY: Do you really want to know?

MISSI: Yes, sure.

BLINDY: I know Dumby, because he always keeps my hand but I don’t know him, because I

have never seen him. I have never seen Deafy, that’s why I don’t know him. But I

have listened to him more than anybody else, that’s why I know him well. Dumby

doesn’t know me, because he has never talked to me. But he knows me well,

because he has heard my voice more than anybody else’s. Dumby knows Deafy he

has heard him almost as much as me, and has seen him more than anybody else.

But he doesn’t know him, because he has never talked to him. Deafy knows me

because he has seen me more than anybody else, and talked to me more than

anybody else he has had. But he doesn’t know me, because he has never heard me.

Deafy knows Dumby…

Missi freezes all the three beggers

MISSI: That’s an answer! I have never heard such an answer from Dad. What if this man

were my father! Than everything would definitely be more meaningful.

The three beggers regain their consciousness

MISSI: I think that’s something meaningful.

BLINDY: I think I have gone crazy.

DUMBY: (looks to his right and left sides, controlling anything abnormal)

DEAFY: What happened us? I feel hungry. What we have to eat?

BLIND: Excellency is back! (laughing)

MISSI: (laughing)

BLINDY: Bread with bread sausage is the special of the day monsieur!

DUMBY: (shows Deafy the bread and laughs)

MISSI: I would like to stay here more with you, but I must go now. Thank you, that you

made me reallyhappy. I wish I could help you.

BLINDY: It was enough to be called as a ‘SIR’ Lady! What’s your name, by the way?

MISSI: Missi, Sir. See you soon.

Scene Three

In a bedroom.

The three beggers are at their home. They prepare to sleep and have a talk

evaluating the day.

BLINDY: Don’t you think that we are lucky than many people?

DUMBY: (making meaningless movements again to tell Deafy what has Blindy said)

BLINDY: I can’t see; but I hear every word. I can hear better than many people. You Dumby,

can not speak, but you can hear better than many people. You Deafy, you can’t

hear, but you can shout more than anybody can. Hey Deafy, I talk to you!

DEAFY: What is going on there? You are again talking about me, aren’t you?

BLINDY: We were just talking about your successful life monsieur.

DUMBY: (laughing and telling Deafy that Blındy talks about their disablements and talents)

BLINDY: We may be disabled in some parts, but we are more talented in other parts

according to other people.

DUMBY: (making meaningless movements to tell Deafy what Blindy has said)

DEAFY: (laughing)

BLINDY: It is important to be aware of that. It is important to be aware of your talents,

capabilities.

DEAFY: Hey, what is this poor blind talking about! Sleep gentleman; we will have a long

begging ceremony tomorrow…

BLINDY: Than you may have eyes to look something; but you may not be able to see

anything. You may have healthy ears to listen, but it is up to you to be able to hear.

You decide what to see and hear. You may have a tongue to utter your thoughts;

but you may not be able to speak in any occasions. That’s a matter of choice.

People shorten or lenghten their time according to their choices.

DUMBY: (touchs Blindy’s shoulders to show his understanding)

BLINDY: (emotionally)People don’t want to see many things/people, they pretend not to see;

than they make themselves blind! And people don’t want to hear many

things/people, they pretend not to hear; than they make themselves dumb! People

don’t want to talk about many things/people/occasions; they pretend not to be

interested, not to have any idea about. They prefer to be silent!

DUMBY: (thoughtful)

BLINDY: What if you could speak! I know that you would speak in any aggreement or

disagreement of yourself. You wouldn’t keep silent!

DUMBY: (touchs Blindy’s shoulders again. Tells Deafy that he wants to sleep. Wants Deafy

to tell this to Blindy, and tell that he agrees with him.)

DEAFY: (laughing)He says he loves you. He agrees to sleep now. Have a good sleep.

BLINDY: (smiling)You must listen more, you Deafy! Good night…

Scene Four

Corner of a street. A tree.

Morning.

Blindy, Deafy and Dumby sit next to each other on the corner of the street. They try to beg in their full performances. Missi comes.

MISSI: (excited)Good morning!

BLINDY: (happy)Missi, is it you?

MISSI: Yes, Sir.

BLINDY: (smiling)Ok, now I’m sure that it is YOU.

DEAFY: (curious)What’s up Missi? What are you doing here in such an early hour?

BLINDY: You must be going to school?

DUMBY: (nods his head agreeing that she must be going to school.)

MISSI: (embarrassed)I want to stay here with you and talk.

BLINDY: This means that you don’t want to go to school?

MISSI: Yes Sir.

Deafy and Dumby talk to each other with body language

DEAFY: Why is this girl here in this hour?

DUMBY: She says she wants to stay here and talk with us.

DEAFY: Interesting. Doesn’t she go to school?

DUMBY: She says she doesn’t want to.

DEAFY: She must have some problems.

DUMBY: We will learn.

DEAFY: Listen her; listen, my man! You listening machine!

BLINDY: Why don’t you want to go to school?

MISSI: (determined)I see it meaningless.

BLINDY: (confused)But it is important to read!

MISSI: It depends on what you read.

BLINDY: You are right.

MISSI: I don’t want to read books that earn me nothing.

BLINDY: I understand.

Missi takes out some cakes from her bag. Deafy and Dumby take them from her hands. They eat like horses. They laugh and don’t give any cakes to Blindy.

BLINDY: Hey, what’s going on there? What are you doing?

DEAFY:

(laughing)

DUMBY:

BLINDY: Missi, tell me what these poors do.

MISSI: Here you are Sir, I have brought some cakes for you.

BLINDY: You disableds! Were you going to eat all of them yourself. You hungry horses!

MISSI: (laughing)

BLINDY: Did you have permission to bring these?

MISSI: No, but I did them myself.

BLINDY: Are you serious? They are so delicious Missi.

MISSI: Thank you Sir. I have brought some money for you, too.

BLINDY: You don’t have to. (laughing)You are not a costumer.

DUMBY: (laughing and telling Deafy what has Missi said)

DEAFY: (shocked)How did you get this money?

Missi freezes the three beggers

MISSI: I have stolen it from Dad. I have taken the money that he doesn’t need but that is

very important for you. What is the point in collecting that much money

eventhough you don’t need and many other people need it to live. How can I say

you that I have stolen it? A-ha, I know!

The three beggers regain their consciousness

MISSI: I found it! On the first corner of the street.

DEAFY: I have never seen that much Money together in a place.

BLINDY: You must be joking Missi!

MISSI: No, I swear.

BLINDY: Ok, we believe you. But, we can’t take this money. It may possess to a person that

really needs it. Or, even if you can’t find the owner of the money, it belongs to

your! We can not take it.

MISSI: I don’t need it. Please take it. You must take. You need it.

Deafy and Dumby look to each other. Blindy asks the opinions of his friends. They decide to take money and than think on hot to find the owner of the money.

MISSI: One more thing; I want to stay with you tonight!

BLINDY: You must have gone crazy!

MISSI: No, I am serious. I want to have a day with you. I want to see how is it to be a

begger. I want to understand how is it to live just like a begger.

BLINDY: I can’t understand. Just say that ‘you want to beg’, so as to complete the nightmare.

MISSI: Please allow me. I want to stay with you today.

DEAFY: What does she say?

DUMBY: (tells Deafy that Missi has gone crazy)

DEAFY: Ah, I can imagine!

BLINDY: Ok, girl. But you must not stay near us too much. Or else, we will not have any

costumer. Understand me?

MISSI: Yes, Sir. I will sit on the other corner. But before it, I want you to answer some

questions.

BLINDY: O my God. Ok, Ok! (showing his ear)I am listening…

MISSI: Tell me about your world. How is it not to see any thing?

BLINDY: I can’t tell that. You must live it to understand.

MISSI: (frightened)What you mean?

BLINDY: Close your eyes just for a day. And try to live in this way. You can understand

than, how is it to be a blind, tol ive like a blind in a sense.

MISSI: (happy to hear that kind of an answer)What about you Dumby?

DUMBY: (telling Deafy to say Missi that, she must do the same thing; not to speak any word

during a day, not to answer anybody/anything)

DEAFY: He says, you must shut your mouth up during a day to feel what he feels.

BLINDY: What kind of a brain you have Deafy!

MISSI: And, what about….

The father appears on the other corner of the street. Missi becomes afraid.

MISSI: I, I must hide. My Dad comes. Please, please don’t tell him that you have seen me.

Missi hides behind a tree. The father appears.

FATHER: (looks very frightened and is in a rush)Excuse me, have you seen a girl here? She

is 15. She was wearing a red cloth. She is out with a big sum of money. I’m afraid

that something bad will happen to her, or has already happened!

Dumby tells the situation to Deafy by some quick movements. Blindy closes his eyes with his hands. Deafy closes his ears with his hands. Dumby closes his mouth with his hands. The three beggers look like ‘the three monkeys’.

BLINDY: I have not seen.

DEAFY: (tells that he has not heard by closing his ears.)

DUMBY: I don’t know.

FATHER: Ok, thank you.

BLINDY: (with an upset tone)Would you want to give some coins to these poor man?

FATHER: (surprised to hear that)Oh, yes sure. I just forgot.(gives a note of ten dollars)

DUMBY: Thank you Sir! God save you. You will find your girl Sir. Do not wonder.

The father walks away. Missi appears and comes nearer to the beggers.

MISSI: (anxious)What did he say? What did you talk about with him? Tell me…

BLINDY: You neend’t give us money. We have told you that we did not count you as a

costumer. By the way, we had a ten dolar note from your father. Forgive us. But

that’s our job!

MISSI: He asked me, didn’t he?

BLINDY: Missi, you shouldn’t have told us a lie. We accepted the Money, because we knew

that you had not found it. It is mportant to help people. But it is not always a must

to give money to help somebody. You called me ‘Sir’ that was a great help. You

made and brought us cake; that was a great help for my two horses, Dumby and

Deafy.

MISSI: (ashamed)I just wanted to…

DEAFY: (hugs Missi)

DUMBY: (in a quiet tone which is unusual for him)Missi, you must give the money back to

your father.

MISSI: But…

BLINDY: You will give it back. And I think you mean a great importance for your father!

He was so curious and afraid. I think you have begged for a great meaning. You

will find many answers with your father.

DUMBY: Everybody bears as disabled! But some of them stays so. Some HAS TO, but

some DECIDE to stay as disabled.

BLINDY: That’s meaningfull, right?

MISSI: Thank you, Sir. Thank you all.

Missi goes away and disappears with the money.

DUMBY: Yes gentleman, we stayed alone again. What we HAVE TO eat?

BLINDY: Bread, with a sausage of MEANING.

Barış Akarsu - Rüzgar

2009-03-13T12:03:00.001-07:00

Barış Akarsu - Rüzgar (rugzo.com)
rugzOcom tarafından gönderilen video

Umut Topluyoruz MektupKitap Projesi

2009-03-10T02:44:00.001-07:00

Umut Topluyoruz MektupKitap Projesi
cihat1 tarafından gönderilen video

EDEBİYAT&İNTERNET EVLİLİĞİ

2009-03-08T04:24:00.000-07:00

Çalakalem Morsöz E-Dergi olarak Mart 09 sayımızda ‘Edebiyat-İnternet İlişkisi’ne dair küçük bir söyleşi yapalım dedik. Değişen dünya, edebiyatı da tıpkı müzik sektörü gibi internet ortamına, sanal bir gerçekliğe doğru hızla itiyor hiç şüphesiz. Bu bağlamda, yeraltı edebiyatı yerleşik hayata geçiyor. Artık yazarlığa ilk adım ‘Varlık Dergisi’nde yayınlanan bir öykü ile atılmıyor. Çeşitli internet sitelerinde bir araya gelen gruplar hem okur hem yazar oluyor; blog yazarlığı ile herkes kendi yayıncısı oluyor. Tabii bu aynı zamanda nitelikli eserlere ulaşımı kolaylaştırdığı gibi, işi içinden çıkılmaz hale de getirebiliyor. Önemli birçok isim kişisel internet sitelerinde günlük yazılarını yayınlayıp okurları ile de buluşuyor. Bunun yanında, ‘telif’ dediğimiz kavram gitgide anlamsızlaşıyor.

İnternetin genç edebiyatçılara sunduğu olanaklar küçümsenemez. Biraz bu olanakları biraz da yapılabilecekleri tartmak üzere bazı sorularımız var:

*İnternetin edebiyat dünyasındaki yeri nedir; yazınımıza olan katkıları nelerdir?

Yelda Karataş Okur- yazar

Tıpkı televizyon gibi: Zap nasıl elindeyse her bireyin, klavye de öyle... Herkes yazmalı; iyi kötü yazmalı herkes ve fırına atmalı. YANMAYANLAR ŞİİRDİR YA DA ÖYKÜ, ROMAN... Diğerleri mi? Baka baka öğrenir!

İlhami Mısırlıoğlu Tarih Vakfı Genel Müdür Eski Yardımcısı

Yazının bulunuşu muhteşem bir adımdır insan için. Bundan yaklaşık 5000 yıl sonra matbaanın bulunuşu da çok önemlidir. Bilginin sadece kilisenin ya da zenginlerin tekelinde kalmasını önlemiş ve kitap, dergi, gazete biçiminde yayılmasını sağlamıştır. Bundan 500 yıl sonra gelen bir buluş olan internet ise inanılmazı başarmış ve tüm dünyayı bir ağ gibi sarmıştır. Artık bilgiye ulaşmak çok daha kolay ama bilgi kirliliği tehlikesi var. Doğru bilgiye ulaşmak başka türlü bir yetişkinlik bilinci gerektiriyor. Telif konusu ise hem teknik, hem hukuki hem de ahlaki sorun alanları yaratıyor. Yazarlar, her türlü bilgiyi dilerlerse ellerinin altında bulabiliyorlar. Ansiklopediler artık sanala geçti, dış gözlem yerine kimileri sanaldaki bilgilenmesini yeterli bulabiliyor. Her türlü sözlük sanalda elinizin altında, anlamını bilmediğiniz bir sözcüğün anlamını ya da kökenini öğrenmek çok kolay artık. Edebiyat biraz gözlem, biraz bilgi, biraz üslup biraz da yaratıcılık ve yetenek ise, bunların önemlice bir bölümünü internetten bulmak mümkün… Gerisi sabır, düzenli çalışma, eleştirilerden yararlanma ve sanal ya da edebi gerçekliği, gerçek yaşamla sık sık karşılaştırmaya kalıyor. Unutulmasın ki edebiyat gerçek yaşamı anlatmak değildir. Edebiyatın kendi gerçeği vardır ve bunu da ancak estetik bilimi çözümleyebilir.

Yuşa Irmak Yazar

İnternetin edebiyat dünyasındaki yeri günümüzün modern Türkiye’sinde olmazsa olmazdır. Çünkü tek tıkla binler ve yüz binlere bu şekilde masrafsız ve uğraşısız ulaşabiliyorsunuz. Bu paranın ve ekonominin kucağımızda oturduğu şu zaman diliminde düşünülmesi gereken en önemli meselelerdendir.

Ahmet Gök Ortaya kArıŞıK’ın Yazarı

Hızlı bir değişim yaşıyoruz. İnternet de kendi edebiyat dünyasını yaratıyor. Bugün “antoloji.com” şairi diye isimlendirilen yeni bir kavram var. İnternet edebiyatının hızlı bir emekleme döneminden geçtiğini söyleyebilirim. Ama gelecekte internet üzerinde şekillenecek bir edebiyat dünyası olacağını öngörüyorum. Bugün online kitap satış siteleri sayesinde yeni çıkan kitaplardan daha hızlı haberdar oluyoruz. Bence en önemli katkısı yazar, şair ve okur arasındaki iletişim yolunu hızlandırmasıdır. Yazına katkısının sadece dağıtım ve tanıtım aracı olarak destekçi olduğunu düşünüyorum. Bazen izinsiz tanıtım ve alıntılarla sınırlar aşılsa da tanıtım aracı etkisi tartışılmaz. Tam ekonomik karşılığı olmasa da, yeni bir dağıtım ve paylaşım ağı olarak daha çok gelişeceğini düşünüyorum. Herkese açık bir alan; sizin ona ne kadar açılacağınıza ve açacağınıza bağlı olarak serüvenini sürdürecek.

Müzeyyen Çelik Türkçe Eğitimi Yüksek Lisans Öğrencisi

İnternet artık edebiyat için kaçınılmaz bir ortam haline geldi. İnsanlar laptoplarını kucaklarına alıp online kitap okuyorlar. Her gün yeni bir edebiyat sitesi kuruluyor. Gençler için de büyük fırsat! İnternette oyun oynamayıp, Chat de yapmayıp yazı yazmayı, üretmeyi seven insanlar için büyük bir şans. Hem yeni insanlar tanıyıp ufuklarını genişletmeleri açısından da çok faydalı.

Sedef Kandemir

İnternetin edebiyat üzerindeki etkisi yadsınamayacak kadar yoğun; bu da doğal bir gelişme. Edebiyat üzerinde, olumlu ya da olumsuz etkileri kimilerine göre değişkenlik göstererek açıklanmakta çoğu yerde. Herkesin bu konuda çeşitli görüşleri oluyor. İnternette süregelen edebiyat oluşumundan rahatsız olanlara bakarsak, çoğunluğunun internet öncesi edebiyatta yerini, yurdunu belirlemiş, belli bir yere gelmiş kişiler olduğunu görüyoruz. Gençler ise genelde susuyor ve yazmaya devam ediyorlar. İnternet edebiyatı oldukça yoğun bir katılımla, hatta gümbür gümbür gelmekte ve devamı gelecek bana göre. Bu, internet öncesi edebiyatçılarını rahatsız etse de varlığını sürdüreceği belli... İnternetin, edebiyata katkıları da bana göre olumlu ve yoğun! Öncelikle yazın hayatındaki her kişi bilir ki; etkileşimin önemi reddedilemez. İnternetteki etkileşim ve çağrışım zenginliği elbette şu an için başka bir alanda yok, aradığımız her hangi bir bilgiye bir “tık” kadar uzağız. Bu da internetin çekiciliğini arttırıyor. Bu durum edebiyata bir katkıdır. Katılımın çok olması da bana göre bir zenginliktir. Ülkemizin edebiyata olan ilgisizliğini doğdum doğalı bir şikâyet konusu olarak dinlemişimdir, şimdi neden genç bir kitlenin yazarak ya da okuyucu olarak katılımından şikâyetçi olunuyor? Bunu anlamak güç! İyi yazı, iyi şiir; yani gerçek bir sanat ürünü, sıyrılır kalabalığın içinden, fark edilir, yolunu bulur gider. Bana bu durumdan korkulması anlamsız geliyor. Ancak, kâğıt kokusunu unutmamamız ve unutturmamamız gerekir. İnternetin edebiyata katkısı ancak bu şekilde olacaktır kanımca. Birçok yazar, tüm ürünlerini elbette ki internette yayınlamak istemez. Beğendiğimiz bir yazarın, diğer eserlerini bir kitapta takip etmek isteyeceğiz muhakkak. Mesela ben, nette tanıdığım, birkaç ürününe hayran olduğum bir yazarın basılı bir kitabına ulaşmak, okumak, kütüphanemde bir anı olarak torunlarım için saklamak isterim. Bu anlamda da internet edebiyatının yazılı edebiyattan kopması düşünülemez bence. Her ikisini bir arada yürütmek bana göre en doğrusu olacaktır. İnternet bir çağ gerecidir. Yazar çağının dışında olamayacağına göre, bu oluşumda yerini almasından daha doğal bir şey yok. Bu oluşumdan yeni yetenekler doğacak, gelişecek, olgunluğa erişecektir zaman içinde. Yoksa her gelen yeniliği reddetseydi, insanoğlu hala tabletler üstüne bir şeyler kazımaya çalışıyor olurdu. Matbaanın reddedildiği tarihimizden nasıl pişman olduğumuzu unutmamalıyız.

Canan Eraslan Türkiye Gazetesi Editörlerinden

İnternetin insan yaşamındaki her alanda olduğu gibi, edebiyat dünyasına etkilerinin de fayda-zarar ekseni etrafında, bazen fayda yönünün, bazen zarar yönünün ağır bastığını düşünüyorum. Kalitesizlik bahsettiğiniz blog sayfaları ve tartışma alanlarıyla sıkça öne çıksa da, 'cesaret'i artırdığını düşünüyorum. İnsanlar yazmaya cesaret edebiliyor. Yazdığını paylaşma, paylaştıklarından yeni faydalar çıkarabilme konusunda da eskiye oranla çok daha şanslı oldukları da bir gerçek!

*Takip ettiğiniz; tavsiye edebileceğiniz edebiyat siteleri neler?

YK) Melantis Edebiyat, Ötekileriz, Mavi Melek... Bir de sizinki...

İM) Çok iyi bir sanal edebiyat dergi izleyicisi değilim. İlgi çekici yazılara rastladığım Borges Defteri (http://borgesdefteri.blogspot.com); yine biraz daha farklı bir cenahın seslerini duymak isteyenler için www.dergibi.com; adı amatörce edebiyat olan, içinde ruhu amatör ama kalitesi yüksek yazılara rastlayabileceğiniz bir site olarak da www.amatorceedebiyat.com sitesini sayabilirim.

YI) Takip ettiğim edebiyat sitesi olarak ‘Morsöz’ var; başka söze gerek yok diyorum.

AG) Düzenli olmamakla birlikte çok sayıda edebiyat sitesi izlediğimi söyleyebilirim. Edebiyat dergileri, site ve blogları, www.barbuni.com, www.siirakademisi.com, www.siyahkahve.com, www.yazimhane.com, www.otekileriz.com, www.mavimelek.com, www.yitikulke.com, www.siirpenceresi.com olarak sıralayabilirim.

MÇ) Dergibi.com, Karakutu.com, İzdiham.com, Kırkikindi.com, Karakalem.com

SK) Takip ettiğim, içinde yer aldığım birçok edebiyat sitesi oldu. Bana katkısı elbette olmuştur. Yeni bir dünyaya gözünüzü açmak gibi bir şey bu ve gerçekten güzel! İyi yazılarla tanışma fırsatı buldum. Oralarda sizden farklı pencerelerden gelen sesleri anında duyabiliyorsunuz. Sizin gibi duyan, hisseden birilerinin de varlığını görmek hoş geliyor insana. Yazmak için bir anlam olduğunu hissediyorsunuz. Okuyan birilerinin var olduğunu bilmek ise en güzeli tabii. Mevsimsiz.com mesela devamlı takip ettiğim ve yazılarımı paylaştığım, değerli bulduğum bir edebiyat sitesidir. Gereksiz yorumların olmadığı, ideolojileri farklı insanlar da olsa katılımcıların, edebiyat anlamında değer taşıyan ürünlerini paylaştıkları bir yerdir. Ötekileriz.com da öyle etkileşimi yoğun sitelerden birisidir.
Düşle.com edebiyat dergisi niteliğinde yine değerli bulduğum, takip ettiğim bir site…
Karaklm.com diğer adı KaraKalem özellikle genç edebiyatseverleri okuduğum bir sitedir.
Bazı yazarların Kişisel web siteleri de takip ettiklerim arasında. Bazı edebiyat dergisi siteleri de var yeni kurulan, Melantis de bunlardan biri.

CE) Doğrusunu söylemek gerekirse, tavsiye edebilecek kadar iyi takip ettiğim bir site yok.

*Türk edebiyatı internette yeterince iyi temsil ediliyor mu? Türk edebiyatının internet yayıncılığında bulunduğu nokta nedir?

YK) Türkiye Edebiyatı hiç bir yerde yeterince var olamıyor ki internette de var olup bir de temsil edilsin. İnternette ise, farklı ve anlamlı yapılanmalar var. Örneğin pecya gibi... Kütüphane kuruyorlar ve bu bana olumlu ve değerli bir adım gibi geliyor, sanat yapıtlarını internet üzerinden ulaşıma açmak ve geniş kitlelerin kullanımına sunmak yeni bir anlayıştır.

İM) Her şey kendi dengesinde ilerler. Ne az ne çok… Dergicilik ülkemizde zaten edebiyatın uzun boylu bir gölgesi olmamıştı hiç. Ama geçmişteki Soyut, Yeni A, gibi dergileri düşünüyorum da, onların elinde internet olsaydı kim bilir neler yaparlardı? İnternet inanılmaz imkânlar sunuyor bence. Bu yönüyle bakarsak, pek belli olmasa da, geçmiş güzel günler diye avunmanın anlamı yok. Şu anki sanal dergilere yazanların, ilgilenenlerin sayısının ve etkisinin geçmişten hiç de az olmadığını düşünüyorum.

YI) Türk edebiyatı internette yeterince temsil edilemez. Ama masrafsız ve hızlı olmasından dolayı tavsiye veya temsil edilir.

AG) Bence internet ortamı kendine özgü edebiyat ortamını ve kendi iktidarını yaratıyor. Genç bir yazar kuşağı geliyor. Kendi yayın organlarını kurarak, kendi bildiklerini okuyarak. Biraz gelenekten yoksun, her şeyi kendileriyle var sanıyorlar. Fazla okumayınca temelleri sağlam olmayan bir yayıncılıkta bu yayıncılık hızla büyüyor. Herkes kendini gösterme derdinde ve sadece kendiyle ilgileniyor. Çok az bir kesimse edebiyat ortamında var olanı buraya taşımaya çalışıyor. Bu bir süreç, zaman içinde tam temsilden söz edebileceğimizi öngörüyorum. Ama bugün değil. Bundan bir iki yıl önce internete karşı olan birçok yazarın, şairin bugün internette bir şekilde var olmaya çalıştığını görüyoruz. Bulunan noktada, bence herkes kafasına göre takılıyor. İyi de yapıyor.

CE) Türk edebiyatının internette umduğumdan çok daha iyi temsil edildiğini düşünüyorum. Bir şairin tek dizesi aklıma geldiyse onun tamamını bulmam artık çok kolay...

MÇ) Bence henüz temsil düzeyine ulaşamadı. Biz geleneklerimizden kolay kolay ayrılamayız. Bundan dolayı da internetin zamana ihtiyacı var.

*İnternetin, sizin yazın kariyerinize etkileri, katkıları nelerdir?

YK) Yazım hayatıma bir kariyer macerası olarak bakmıyorum; önce bunun altını çizeyim. Yazarın kariyeri olmaz. Genel müdür mü o? İnsanın kariyer denen kelimeyi ne kadar lüzumsuz icat ettiğini de bilmem söylememe gerek var mı? İnternetin şiir ve edebiyatın örgütlenmesi açısından bir imkân olarak kullanılmasından, ama doğru kullanılmasından yanayım.

İM) Daha çok internet yazarı sayıyorum kendimi. Yetmez mi?

YI) Benim için kariyer yazdığı ile değil, yaptıkları ile değer kazanır.

MÇ) Ben yazmaya internetle başladım. İlk eleştirim, röportajım,şiirim nette ya da net vasıtasıyla ulaştığım kişiler sayesinde matbu olarak yayınlandı. Hala da vazgeçilmezim matbuu. Bilgiye kolay ulaşma noktasında ise yadsınamaz olan bir aygıt artık internet.

AG) Daha fazla kişiye ve daha az okura ulaşmama katkısı olduğunu düşünüyorum. Ben internet ortamında yazarın, şairin olması gerektiğine inananlardanım. Bu yüzden kişisel sitem www.ahmetgok.com üzerinden okurlar, internet gezginleriyle aramda bir köprü olarak yayında. Birebir katkısını ölçmek bana mümkün görünmüyor ama yarattığı sinerjiden keyif aldığımı söyleyebilirim. Bu yüzden sitemi kendi yazdıklarımla sınırlamayıp, sevdiklerimi de paylaşmaya çalışıyorum. Bir okurunuza, yıllar önce imzaladığınız kitap size merhaba demesi doğrusu bazen keyifli oluyor.

*E-Dergiler, matbuu dergilerin yerini alır mı?

YK) Hiç bir şey diğer bir şeyin yerini almaz. Kitap kokusu başkadır. Asıldır ve korunmalıdır. İnternet ve yazılı edebiyatın birbirlerini doğru anlamda geliştirecekleri bir dünya gelecektir kuşkusuz. Hiç bir yayın anlayışının diğerinin karşısında örgütlenerek algılanmadığı ve insanın her alanda kültür ve edebiyat zenginlikleri ile buluşacağı, kendini geliştireceği o dünyada böyle bir rekabet olmayacaktır.

İM) Edebiyatçıların henüz yeterince interneti kavramadıklarının farkındayım. Harika fikirleri olan belki de yeni bir akım başlatacak durumdaki genç, zıpkın gibi bir edebiyatçının, kendisinin çıkaracağı ama yakın düşüncedeki bir kısım yol arkadaşını da işin içine katacağı kimi edebi sanal dergiler, belki gelecekte eski dergilerin etki gücünün birkaç kat üstüne çıkacaklardır. Belki de şimdi onun sıkıntılarını yaşıyoruz. Eskiden edebiyatçılar daktilolarından ayrılamadıkları için bilgisayarın onlara sunduklarını es geçtiler ve daktilo üzerine nostalji yaparak oraya takıldılar; umarım bu kez internetin olanaklarını gözden kaçırmazlar.

YI) Matbuunun yerini hiçbir şey alamaz, almamalı bence. Ama E dergiler matbuu dergilerin yerini aldı; ‘ALIR MI?’ değil!

AG) Bence kâğıt kokusunun yeri ayrı. Ama gelecekte de alacağı gerçeği kaçınılmaz gibi geliyor bana… Keşke almasa ama biz bu dünyadan ayrılana kadar kâğıt kokusuna devam…

MÇ) Alır ama daha oturmadı. Biz sahafları, kitapevlerini gezmeyi hala çok seviyoruz. Bir de kâğıt kokusunu…

SK) Dergilerin ekonomik koşullar içinde en zor dönemlerini yaşadığı bir zamandayız. Her dergi inanıyorum ki büyük özverilerle çıkıyor, çoğunluğu dağıtımcı sıkıntısı nedeniyle ne yazık ki ömürlerini fazla sürdüremiyorlar. Bu durumda E-dergilere yöneliş maalesef kaçınılmaz olabiliyor. Gönül ister ki matbuu dergilerimiz elimizde kâğıt kokusunu içimize çeke çeke okuyabilelim. Bu da gösteriyor ki ışık ve kâğıt el ele olursa, biz okuyucular daha mutlu olacağız. Birbirini reddetmeden edebiyat adına her olasılıktan yararlanmalı edebiyatseverler. E-dergi de okumalı ama bir dergiye de abone olmalıyız…

CE) Ben, bütün gelişmelere rağmen, e-dergilerin matbu dergilerin tirajını azaltsa da yerini alabileceğine inanmıyorum.

*Kafelerde okuryazar buluşmaları, edebiyat sohbetleri yapılır hala az da olsa. Sanal buluşmaların bu sohbetlerin yerini alması nasıl bir gelişme olur size göre?

YK) Göz göze olmak, birbirine dokunmak başkadır. Kokunun sanalı olmaz, hele insan kokusunun... Çiçeği böceği ve bakışı olmaz sanalın. Ama edebiyat ve şiirin gelişmesi için farklı bir araç olarak böylesi oturumlara da karşı değilim, ne yaptığımızı biliyorsak...

İM) Yerini alamaz ama o buluşmaların öncesini ve sonrasını daha anlamlı hale getirebilir, böylelikle belki buluşmanın kendisini de daha verimli kılabilir.

YI) Kafelerde olması yüz yüze gelinmesi bence isabetli bir şey. Lakin bakıyoruz, imkân yok. Yani senin gününün kaçta kaçı bilgisayar başında geçiyor? Bunu sorgulamak lazım gelir ona göre cevap verilir.

AG) İkisi hiçbir zaman aynı keyfi vermez bence. Yüz yüze olmanın, karşılıklı konuşmanın tadı başka. Ama olmasında da bence mahsur yok. Artık teknoloji çok ilerilerde birbirinizi görerek konuşmak da mümkün ama daha çok geleneksel yöntemlerden yanayım. Bu buluşmalar nerede olursa olsun… Buluşanlar arasında gerçek bir köprü olduğu sürece sorun yok.

MÇ) İyi olmaz esasında. Ben iletişimde sanaldan ziyade gerçeğin olmasından yanayım. Yani sevdiğim yazarın yüzünü, gülüşünü, mimiklerini heyecanını görmeliyim. Diğer türlü yazılarını zaten okuyorum; bana canlı hali lazım!

SK) Kafelerdeki buluşmaların yararı ticari anlamda kafe sahibine göre iyi bir şey olabilir; bu buluşmaların edebiyata katkısını anlamış değilim. Belli bir konuda tertip edilmiş söyleşilere katılmak daha farklı; en azından bir konu üzerinde bilgi alışverişi olabilir. Bu doğrultuda internet üzerinde yapılacak toplantıların yararlı olacağını düşünebilirim.

***

Yelda Karataş, İlhami Mısırlıoğlu, Yuşa Irmak, Ahmet Gök, Müzeyyen Çelik, Sedef Kandemir ve Canan Eraslan; sağ olun! Israrla bir iki cümlelik yanıtlar istememe rağmen, yorulmadan cümleleri sıralayan herkese teşekkür ediyorum.

Cihat Albayrak

Çalakalem Morsöz Editörü

http://morsoz.com

BİR BADEMCİK FIRTINASIYDI O GÜNLER

2009-03-08T03:48:00.000-07:00

Bademcikler, evet evet onlar! Çocukların korkulu rüyası… Doktorlar tonsil diyor. Herkes çocukluğunda heyecanla dondurma yemeye, soğuk kola, gazoz ya da meyve suyu içmeye niyet ettiğinde aynı uyarıyla karşılaşmıştır: ‘’Soğuk içme, bademciklerin şişer.’’

İnat edip buna karşı gelenlerin bağışıklık sistemi zayıfsa ve genetik yatkınlıkları varsa olaydan birkaç saat ya da birkaç gün sonra ateşler içinde bir güne başlar. Sadece bu değil tabiî ki! Artık boğazlar da tıkanmıştır. Bunu muhtemelen öksürük, kusma ve ‘’ben sana demedim mi’’ cinsinden laflar takip eder. Ateş bir türlü düşmezse ertesi gün, ertesi gün beklenmeyebilir de kimi zaman, doktorun yolu tutulur. Acil servise geldiyseniz eğer, ülkemizde hemen bir ağrı kesici ateş düşürücü iğne yapılır. Öğürtünceye kadar ağız açtırılır, ‘’aaa’’ diye bağırtılır hasta kişi. Doktor, ‘’hımmm, bademcikler iltihaplanmış’’ der ve reçeteye de tonsilit yazar. Reçetede bir antibiyotik ya da penisilin muhakkak bulunur. Sonra ateş düşürücü şurup ya da hap… Ağız spreyi ve ekstra durumlarda vitamin verildiği de olur.

Esasında bu hastalık ve tedavisinde kullanılan yöntemler çokça tartışılmalı. Ben yirmi üç yıl bademcik sorunu yaşamış bir insan olarak şunu diyebilirim. Bana sadece bir kez boğaz kültürü yapılarak antibiyotik verildi. Bunun dışında her zaman doktor kafasına göre ilaç yazdı. En son penisilin kullandığımda test yapmadan vurdukları için ölümden döndüm. Ülkemdeki sağlık problemlerine başlarsam bu yazı zaten bitmez.

İşin sosyal boyutuna baktığımızda, toplumda en sık rastlanan, hayat standardını düşüren bu hastalığın insanların psikolojileri üzerinde bir ‘’hastalık’’ olması dışında ne gibi etkileri var, bunlardan bahsetmek istiyorum. Bademcikleri sık sık şişen birey hiçbir zaman canı istediğinde sıcak ya da soğuk bir şeyi yiyemez ve bu onun içinde ukde kalır. İçi sızlar yaz gelince. Ağustos sıcağında ateşler içinde yanabilir. Çorba dahi geçmeyebilir boğazından. Halüsinasyon görme olasılığını da yüksektir. Herkes bu havada nerde üşüttün der. Onlara içi ezilerek derdini anlatır. Sonra doktorların onu kusturmaya çalışmasını anlamaya çalışır. Zamanla kabullenir. Önceleri doktorun ağzınıza soktuğu demir nesneyi hatırlar ve onu herkes kullanıyordur; onu da hatırlar, yüzü buruşur. Sonra hemşirenin onu da diğerleriyle kaynattığını hatırlar ve gene yüzü buruşur. KBB servisleri ve poliklinikleri ile ahbap olmuştur çoktan. Eczane reçeteyi görmeden ilaçlarını veriyordur. Abarttım sanırım!

Ailecek yaptığınız bir pazar pikniğinde rüzgâra karşı yürüdüğünüz günün sabahında uyandığınızda, aslında uyanmak ve ayağa kalkmak isteyip, kalkamayıp yere düştüğünüzde ve tir tir titrediğinizde içiniz yanar. ‘’Yine mi’’ dersiniz? Hemen ateş düşürücü alırsınız ama kâr etmez. Hemen hastaneye gidersiniz. Bir de o halde kuyruk beklersiniz. Doktor ateşinizi ölçer. Adam afallar. 42! Hemen kan tahliline gönderir sizi. Kanınızda sedimantasyon yüksektir. Hem de öyle böyle değil. Kendinize geldiğinizde üç gün geçmiş olduğunu söylerler size ve dönüp aynaya baktığınızda yüzünüzü tanıyamazsınız. Kollarım… Evet, evet kollarım; benim kollarım! Kollarım morluk içindeydi ve inanamayacağım kadar zayıflamıştım. Hiçbir şeyi net hatırlamıyordum. Sadece titriyordum ve beni ıslak çarşafa sarıyorlardı. O daha çok titretiyordu. Kulaklarım, burnum tıkalı ve boğazım da tamamen kilitlenmişti. O nasıl bir iltihapsa bir hafta hastanede yatmama rağmen tam olarak geçmemişti ve tedaviye evde devam ettik. Bu süre zarfında bildik sesler işittim. ‘’Kızlarla dışarı çıktığında dondurma mı yedin? Soğuk su içtin gene duramadın.’’ Olabilir evet… Bu süreçten sonraki aylarda dershaneye başladım ve her ay düzenli olarak ya bademciklerim iltihaplandı ya da farenjit oldum. Sonra dillere destan üniversite yıllarım başladı. Buyurun!

İşin daha trajik yanı şu ki; asla bırakmaz peşinizi bu hastalık. Cereyanda kalırsınız şişer, soğuk yersiniz şişer, üstünüzü açarsınız şişer, kirli havayı solursunuz şişer. Yani iltihaplanmak için oldukça fazla sebep bulabilir bu bademcikler. İlk, orta ve lisede malum da, üniversitede bile iltihaplanır mübarekler. Hâlbuki üniversitede iltihaplanmaması lazımdır. Ben öyle düşünmüştüm; nedendir bilmem. ÖSS gibi hayati bir sınavla milyonlar arasından üniversitede bir sıra kapmış olmak öyle mucizevî bir durum ki komple fizyolojimiz bile değişebilir diye düşünüyoruz. Ama durumun böyle olmadığını birinci sınıfta girdiğiniz ilk finalde anlarsanız; hayatın kötü oyunlarından biriyle yüzleşmiş olursunuz. Üstelik bulunduğunuz şehirde sosyal güvenceniz geçerli değilse… Al başına belayı! Bu acı gerçekle, yani üniversite çağlarında da bademciklerimin iltihaplanabileceği gerçeğiyle yüzleştikten sonra ateşten günler yeniden başladı. Birinci sınıfı ufak sıyrıklarla atlattım. İkinci sınıfta yatay geçiş yaptığım için başka bir şehirdeydim ve sık sık ‘’kulak, burun, boğaz’’ mütehassıslarıyla iletişim kurdum. Her tatilde eve geldiğimde ateşlendim. İnsanlar için artık bu rutin bir durumdu. Kenarda sızmış bir kız yatıyordu. Bayramlarda özellikle beni ayakta görenler şaşırıyorlardı. Üçüncü sınıfta o kadar abarttı ki, sekiz ayda tam sekiz kere üst solunum yolları enfeksiyonu geçirdim.

Bu yılın yazında da onları aldırmaya karar verdim. Tahliller, şunlar bunlar oldu ve hastaneye yattım. Akşam sekizden sonra yemek yemek yasaktı. Yasak olduğundan mı bilmem, canım sürekli bir şeyler istedi. Gergin bir şekilde uyudum, sabah sekizde hemşire yeşil sert kumaştan bir gömlek getirdi. Giydim. Diazem yaptı. Ohhh rahatladım. Gülmeye başladım, tekerlekli sandalyeye oturdum, sağa sola sataşarak ameliyathaneye gittim. Tabi başıma ne geleceğini bilmiyorum. Ameliyathaneye girdim. Koltuğa oturdum. Doktor geldi. Konuşuyoruz. Ellerimi bağlamadılar. Ben de neden diye sordum. ‘’Gerek yok’’ dedi doktor. ‘’Ağzını aç’’ dedi. Ucu upuzun bir iğneyi ağzıma doğru getirince afalladım ama elden ne gelir! Önce damağıma, yanaklarıma, dilime sonra bademciklerime iğne yaptı. İlk önce tadını aldım; çok acıydı. Sonra dilim, boğazım uyuştu. Doktor yardımcılarından sürekli değişik aletler istiyordu. Benim çene koyuverdi narkozu yiyince. Doktor koca ellerini ağzıma sokup işlenmeye başladı. Sol bademciğimi sorunsuz aldılar. İşin kötü yanı kırt kırt diye kesiyor, bunu hissediyorsun ama canın acımıyor. Kesti aldı bademciği. Sonra kotar denilen bir şeyle orayı yaktı. Ağzım kan doluyor nefes alamıyorum. Vakum tarzı bir şeyle kanı çekiyorlar. Delirecektim neredeyse. Ben doktora bir tekme geçirdim. Ellerimle saldırdım. Adamlara beni tutmalarını söyledi. Ayaklarımı bağladılar. Ellerimi tuttular. Sıra sağ bademciğe geldi. En çok canımı yakan da bu oldu. Parçalanmıştı ve birkaç kez kestiği için uzadı. Narkozun da etkisi sanki yavaş yavaş azalıyordu. Ağzım sürekli kan doluyordu. Ben çırpınıyordum.

En son kontrolü de yaptılar. Kotarla o bölgeyi yaktılar. Kotarı yanlışlıkla damağıma da değirdiler ve o nasıl bir acıdır! Ağzımın kanını temizlediler. Kalktım, tekerlekli sandalyeye oturdum; bir süre yoğun bakımda kalmışım. Uyumuşum; ne oldu hatırlamıyorum. Uyandığımda bir arkadaşım nasıl sızdıysa, yanıma geldi. Odama gitmeliydim. Arkadaşım hasta bakıcıdan sandalye istemiş; adam ‘’onun bir şeyi yok, sabahtan beri bize bağırıyor’’ demiş. Ben yoğun bakımdan yürüye yürüye odama geldim. Uyudum sonra. Akşamüstü uyandığımda artık boğazım uyuşuk değildi ama müthiş canım acıyordu.

Dondurma yemem gerekiyormuş. Kuzenlerim dondurma getirdiler. ‘’Al işte, şimdiye kadar bu kadar dondurma yememiştin, ye’’ dediler. Ne mümkün ama! Sürekli kan tükürüyorum. Kan ve kakaolu dondurma karışıyor. Kan kokusu ve kakaolu dondurma kokusu karışıyor. Ama ya rabbim bu nasıl bir iğrenç tattır. Gerçekten çok zor bir ameliyattı. Lokal anesteziyle yapılması da ayrıca zordu. Bundan sonraki on gün boyunca sıvı şeyler tükettim sadece. Canım çok acıdı. Dünyayla bağlantım kesilmiş gibi hissettim kendimi. Sekiz şişe ağrı kesici ve sekiz şişe antibiyotik çocuk şurubu bitirdim. Bundan sonra artık çok mutlu yaşayacağımı düşünmüştüm. Ateş yok, iltihap yok. Ah ah! Öyle değilmiş. Bademcik bitti. Farenjit başladı. Üstelik onu aldıramıyorsun da! Sonra onu toparladık; sinüzit! Onunla birlikte rinit. ‘’Bu ne kara talihtir Allah’ım!’’ dedim hep. Lakin şu var; birkaç yıl sonra onlar da düzene giriyor. Bu durum beni o kadar çok etkilemiş ki, hala soğuk su içmeye niyetlendiğimde içimden bir şeyler akıp gider. Ameliyattan sonra uzun bir süre dondurmadan tiksindim. Hele ki kakaolu dondurma gördüğümde huylanıyordum. Kaderin cilvesi işte…

Hayat Dersi

2009-02-07T13:28:00.000-08:00

Bir süredir STV'de yayınlanan Hayat Dersi programını ilgi ile izliyorum. Dr. Muhammed Bozdağ'ın sunuculuğunu yaptığı program akıl almaz hikayelerle çıkıyor izleyenlerin karşısına.

Daha evvel programı izlememiş olanlar için formattan biraz bahsetmek istiyorum.

İhbar ve şikayetler üzerine program ekibi araştırmalar yapıyor. Genellikle ailevi sorunların suç boyutuna ulaşmış halleri üzerine şikayetler alınıyor gibi. İddiaları kanıtlarla sunmak amacıyla emniyet birimlerinin de izni dahilinde gizli kameralar ve röportajlar ile olup bitenin ayrıntılarına sahip olunduktan sonra, taraflar -ki genellikle taraflar oluyor, haklı ve haksızlar bulunuyor- stüdyoya davet edilip Bozdağ'ın yönetiminde yüzleştiriliyor ve çekimlerin ardından da polislerce taraflardan biri tutuklanıyor.

Kısa zaman öncesine kadar 'Sır Kapısı, Sırlar Dünyası, Kalp Gözü' gibi dizi-filmleri izlerken elde olmadan 'hadi canım, daha neler' gibisinden konuşurdum ben de. Esasında toplumun bu tarz programlara ihtiyacı olduğuna inanırdım ve hatta piyasadaki öteki diziler ile karşılaştırdığımda 'buna da şükür' derdim ama gene de olay akışlarına/örgüsüne kendimi kaptırmak bir yana, senaristin hatalarını görmek için bir çaba içine girerdim; abartılara, 'senaryo gereği'lere takılır kalırdım. Hayat Dersi'ni izledikçe, o senaryoların, o örgülerdeki kahramanların bir çoğunun gerçek olduğuna şahit oldum. 'Bu ancak filmlerde olur' dediğimiz(öyle kabullendiğimiz) bir şeyin aslında gerçekleşebilir ve hatta gerçek-leşmiş olduğunu görmek, bilmek oldukça ağır, kabullen(m)esi zor bir şey!
Toplumumuzda herhangi iki kişinin birbirine yapabileceği işkence bir yana; aile ferdlerinin bir ötekine yapabildiği işkenceye şahit olmak çok acı! Belli bir erkten yoksun çocukların ya da yaşlıların maruz kaldıkları işkenceler, oyunlar insanı şoke ediyor.

Umarım bu tür olaylar ile karşılaşanlar yetkilileri daha çok bilgilendirir. Sorumluluk-mesuliyet bilinci ile insanlar haksızlıklara karşı seslerini daha gür çıkarmayı bilir ve toplumun 'yetkili' olarak seçtikleri, atadıkları kişiler de daha ayrıntılı incelemelerle, daha büyük bir ilgi ve özveri ile karşısında durur böylesi haksızlıkların.

Samanyolu Televizyonu kanalına, Hayat Dersi programı ekibine, Dr. Muhammed Bozdağ'a ve bugüne kadar programın her bölümündeki olaylara karşı sessiz kalmayıp, ihbarlarda bulunanlara, tüm o kötülüklere maruz kalanların huzura kavuşmasına vesile olanlara sonsuz tebrik ve teşekkürlerimi sunuyorum.

Tavsiye Bağlantılar - İnternette Zamanın Etkin Kullanımı 1

2009-02-05T05:51:00.000-08:00

İnternet kullanımı yavaş yavaş TV karşısında geçirilen saat(ler)le boy ölçüşmeye başlıyor. Öyle ki, uzun zaman evlerin birincil demirbaşı olarak görülen ve en itinalı el işleri ile(danteller) süslenmiş televizyonların yerini bilgisayarlar almaya başladı bile. Bilgisayar müzik çalarların, telefonların, televizyonların çöpe kadar uzayan yollarını çoktan çizdi.

Halen gazetelerin vaz geçilmez sayfalarından olan 'yayın akışları' gibi, ben de elimden geldiğince -bir de tabi kendi seçimlerime binaen- internet ortamında vaktin daha iyi nasıl doldurulabileceği üzerine bir kaç şey kaleme almak istiyorum. Çeşitli alanlarda yayın yapmakta olan web sayfalarını tanıtarak seriye başlamak istedim.

Edebiyat:

http://antoloji.com/

Aylık yaklaşık 5 milyon sayfa gösterimi ile alanında lider! En kapsamlı edebiyat sitelerinden... 500binden fazla üye sayısı ile her an güncellenen bir platform.

http://siyahkahve.com/

Çoğunluğunu üniversite öğrencilerinin oluşturduğu üyelerinin hem yazıp hem okuduğu bir site! Farklı edebi türlerde eserler ile her gün güncellenen site bir edebiyat okulu gibi işliyor.

http://korpekalemler.com/

Üyelik sistemi bulunmayan site, Temmuz 2006'dan bu yana her ay güncellenerek yayın yapıyor. Alanında yetkin yazarlar tarafından kaleme alınan bir e-dergi olarak körpekalemler'e her ay b,r göz atmanızı tavsiye ederim.

Haber: http://milliyet.com

Türkiye'de internet gazeteciliğinin önde gelen ismi! Hit sayısını göze hitap eden(!) resimlerle artırmayı benimsemiş bir platform..

http://zaman.com.tr/
İnternetin ilk Türk Gazetesi! 1995 yılından bu yana internet haberciliğinde bizlerle... Magazine bulaşmamış olması ile, haber okuma zevkini oldukça (vakit açısından)ekonomik kılan bir platform.

Haber/Yorum:

http://todayturkey.blogspot.com/

Yayın hayatına yepyenice başlamış olan bir blog! Türkiye gündeminden haberlere İngilizce yorumların yer aldığı bir platform.

Spor:

http://fanatik.ekolay.net/

Türkiye'nin En İyi Spor Gazetesi! Türk spor-severinin elinden düşürmediği bülten...

Oyun:

http://kraloyun.com/

En kral oyun sitesi! Farklı formatlarda yüzlerce oyun ile eğlencenin merkezi... 'truck ayda' yarış oyununu özellikle tavsiye ediyorum...

Müzik:

http://mp3dinle.be/
Online olarak binlerce yerli yabancı şarkıyı dinleyebileceğiniz bir platform..

Christina Aguilera Deal Or no deal 19.10.2008

2009-02-04T04:50:00.001-08:00

Christina Aguilera Deal Or no deal 19.10.2008
Fatih_Var tarafından gönderilen video

christina aguilera varmisin yokmusunda deal or no deal 19.10.2008 in turkey..

Var mısın Yok musun'a Dair

2009-02-03T09:54:00.000-08:00

DEAL OR NO DEAL

Bir yılı aşkın(kuvvetle muhtemelen) bir süredir Show Tv'de yayınlanan 'Var mısın Yok musun' adlı yarışma programı hakkında çok şey yazıldı, çok şey çizildi. (Esasında, tam da bunun gibi bir cümle kurarak eleştirilerini dile getirenlerin sayısı bile 'çok' sıfatına layık olacak kadar ilerledi.) Acun Ilıcalı'nın hem yapımcısı hem sunucusu olduğu program o kadar 'tuttu' ki, bir milyondan fazla vatandaş yarışmacı olabilmek için başvurdu.

(bkz. http://www.superpoligon.com/haber/5591 )

Programın zaman içinde geçirdiği değişimleri süreç olarak bir çoğumuz takip etti, ancak üzerinde şiddetle durulması gereken hususların varlığına inanıyorum ben.

İlk olarak yarışmacıların itina ile seçildiğinden bahsediyor Acun Ilıcalı. Gerçekten ihtiyacı olanlar tespit ediliyor falan filan... Ancak izlediğim kadarı ile, programdaki yarışmacıların büyük bir ksmının toplumumuzdaki 'ihtiyaç sahibi insanlar' arasında olmadığı kanısına varmış bulunuyorum. İstisnaları ve hatta bütün içinde dikkate değebilecek bir miktarda istisnayı göz ardı edemeyiz tabi ancak önemle vurguluyorum ki yarışmacıların büyük bir kısmı bizim ihtiyaç sahiplerimizi temsil etmiyor.
İkinci bir husus; belli aralıklarla ekrana taşınan 'ünlü'lere ödenen para... Önce milyon dolar(lar) ödenip bir program çekimi için Türkiye'ye getireceksin adamı, sonra da hakaret gibi, kendilerinin Türk(iye) sevgisinden, alçakgönüllülüğünden bahsedeceksin. Ve hatta çıkıp da Türkiye'ye gelmesini bir fedakarlık, teşekkür edilesi bir şey olarak dile getireceksin. Bütün yarışmacılar, ihtiyaç sahibi profile bakın hele, İngilizce konuşacak bahsi geçen ünlülerle ve onların iki kelimelik Türkçesine, 'Var mısın Yok musun'una çıldıracağız biz! Birincisi, o ünlüler Türkiye'ye o kadar da deli olmuyor; bunu bir iş, oldukça karlı bir iş olarak görüyordur. İkincisi, Türk insanı o insanlara, ünlü diye tabir edilen insanlara aç değildir. Parasını ödeyip getirtmektedir; muktedirdir. Bunun yanında, zaten Türk(iye) sevgisi olan sanatçılar da iş için olmasa bile ülkemizi ziyaret edebilmekte, insanımızla buluşabilmektedir.

Kutuyu açınca bile 10'dan geriye İngilizce sayıyorlar hep birlikte. Daha fazla yazmaya gerek duymurum bu konuda.

Yarışmanın ekranlardaki kirlilik arasında öne çıkan olumlu yönlerinden bahsetmemek de olmaz tabi. Öncelikle yarışmayı kişiler arası bir yapıda sunmadıkları için kıskançlık, rekabet gibi olaylar ile insanın aşağılıklaşabilirliğine şahit olmuyoruz Var mısın Yok musun'da. Sonrasında, hatırladığım kadarı ile, bir kaç kez yardım kuruluşları için kampanyalar düzenlendi ve ciddi miktarda paralar toplandı. Bunlar süper olaylar; ama bunun yanında, söz ettiğim gibi, açık açık reyting uğruna yardım kuruluşlarına aktardığından daha fazla parayı bir ünlüye havale edip, bir de el pençe divan durmak, yakışmıyor bize.

God Bless You Google!

2009-02-02T12:08:00.000-08:00

Google'dan Türk kullanıcıları için muhteşem bir hizmet!

40 farklı dilden Türkçeye (ya da Türkçeyi 40 farklı dile) çeviri yapılabiliyor google translate üzerinden. Aslında farklı platformları kullanarak cümle düzeyinde çeviriler yapmak mümkün zaten ama google'ın sunduğu hizmet bizim için devrim niteliğinde. İçeriğini Türkçeye çevirmek istediğimiz web sitesinin adını yazıyoruz ve tüm içeriği ile Türkçeye dönüyor tüm site birkaç saniye içerisinde. İngilizce yahut Fransızca, Rusça bir site anında Türkçe olarak hazır oluyor.

Şimdi adım adım google'ın bu hizmetini inceleyelim!

ADIM 1: http://translate.google.com/?ver=70

ADIM 2: Karşınıza böyle bir pencere çıkıyor. Burada çevirmek istediğiniz metin yahut web sitesini dolduracağınız bir kutucuk ve çeviri yapabileceğiniz diller seçenek olarak sunuluyor.

ADIM 3: Bu adımda çevirmek istediğiniz metin yahut web sitesini kutucuğa yazıp, sonrasında çeviriyi yapmak istediğiniz dilleri seçtikten sonra translate butonuna tıklıyorsunuz.

ADIM 4: Saniyeler içerisinde, inanamayacağınız bir hız ile içerik istediğiniz dile çevrilmiş olarak sunuluyor.

ADIM 5: Çeşitli çeviri hataları(aslında birçok) olmasına rağmen google'ın bu hizmetini hiç de yabana atamıyorum doğrusu. Öncelikle bu sürecin tamamen soyut olduğunu unutmamak gerek. Türkçe'ye çevirinin yeni başlaması da ayrı bir kriter olarak düşünülebilir. 'Suggest a better translation' seçeneği ile daha iyi çevirileristeniyor ve zamanla kullanıcı desteği ile kendini geliştireceğine inandığım bir hizmet. İmleci üzerine getirdiğiniz kısmın Türkçesini de (orijinal dil her ne ise) görebiliyorsunuz. Cümle, hatta paragraf düzeyindeki çeviriyi bir yana bırakırsak, daha önemli bir hizmet ile de karşılaşıyoruz. 3. adımda kutucuğa yazabileceğiniz onlarca, hatta yüzlerce kelimenin (bunu bir web sitesindeki kelime listeleri için de kullanabiliriz) 40 dilde karşılığını almak saniyeler sürüyor. İnternet ortamındaki sözlükler, bildiğim kadarıyla böylesi toplu çevirilere etkin çözümler getiremiyor ve kendi bloguma uyguladığım çeviri sonrasında etiket bölümündeki kelimelerin mükemmel çevirisini de gördükten sonra şiddetle öneriyorum google2ın bu servisini.
Blogdaki 70 denememin tamamının İngilizcesine bir tık ile sahip oldum; daha ne olsun. Şimdi Rusçalarını deniyorum:)

Çeviri Yapılabilecek Diller Şöyle:

Albanian/ Indonesian

Italian/ Japanese

Korean/ Latvian

Lithuanian/ Maltese

Norwegian/ Polish

Portuguese/ Romanian

Russian/ Serbian

Slovak/ Slovenian

Spanish/ Swedish

Thai/ Turkish

Ukrainian/ Vietnamese

Arabic/ Bulgarian

Catalan/ Chinese

Croatian/ Czech

Danish/ Dutch

English/ Estonian

Filipino/ Finnish

French/ Galician

German/ Greek

Hebrew/ Hindi

Hungarian

Bu listeyi gördükten sonra, Türkçe için neden bu kadar geç kalınmış dememek de zor tabi...

Davos'un Fethi

2009-02-01T06:39:00.001-08:00

Davos'un Fethi
H_N tarafından gönderilen video

Nobel Erdoğan'a mı Verilsin?

2009-02-01T05:50:00.000-08:00

Böyle bir soru dolaşıyor haber sitelerinde.

Davos'ta yaşananlar benim aklıma da ilk bunu getirmişti doğrusu.

(Davos gelişmesi ile ilgili en son haberler için tıklayınız.)

Ama durup biraz düşününce, Nobel bir yana, keşke böyle bir konuşmayı günler öncesinden yapsaydı, böylesi bir tavrı daha evvel gösterseydi demek geliyor insanın içinden. Filistin'de yüzlerce çocuğun ölümüne engel olamamış, sesini yeterince çıkaramamış herkese utanç nobeli verilmesini öneriyorum ben. Binden fazla masum insan öldü ve geride kalanlarla, cesetler üzerinden siyaset yapılmaya devam ediliyor. Başbakan'ın Davos'taki tavrını eleştiriyor değilim; hatta destekliyorum. Ancak, dediğim gibi, o insanlar öldü; yüzlercesi de yaralandı.

Geride kalan herkes yaralandı; kimi bedeninden yaralı, kimi yüreğinden! Tutunacak hiç kimsesi kalmamış çocuklar viraneye dönmüş evlerinin enkazı arasında gece gündüz göz yaşı döküyor. Onlarca muhabirin haberlerine malzeme oluyorlar farkında olmadan; çok merak ediyorum, acaba o çocukların kaç tanesine sonradan sahip çıkıldı? O muhabirler oldukça kaliteli haberler ortaya çıkardıkları duygusunda boğulmalarının yanında, kaç çocuğun elinden tuttular, kaçının akıbetini merak ettiler? Siyasetin alasını medya yapıyor ya; farkında değiliz!

Sudanlı aç bir çocuğun yere kapaplanmışken bir akbaba ile yanyana duruşunu, ölüme en yakın olduğu anı objektifinden süzdükten sonra Pulitzer ödülünü almış ve sonrasında o çocuğa karşı duyduğu suçluluk duygusunun ardından kendini asmış tı Kevin Carter. Sonradan, Filistinli çocukları haberlerine taşımış onca muhabir aynı suçluluk duygusunu tatmaz umarım.

Kitaro

2009-01-31T09:46:00.001-08:00

Kitaro'nun muhteşem bir performans sergilediği 2006 Fransa konserinden Matsuri'nin videosunu paylaşmak istedim. Beğeneceğinizden eminim!

KITARO Matsuri
Yükleyen paradixman

Jean Christophe Grange

2009-01-31T01:50:00.000-08:00

Gün gelir de kalemimin gücü Grange'a yaklaşırsa, o'nun yaptığı gibi psikanalizler yapar, insanların saplantılarını edebiyatıma malzeme kılar, onları psikolojinin ulaştığı son noktada gezdirir ve ben ilk romanımın kahramanını Jean Christophe Grange olarak belirlerim.

Kızıl Nehirler ile başladığı yolculuğunda, en az Kızıl Nehirler kadar Grange kalitesini sergileyen Siyah Kan, Leyleklerin Uçuşu, Kurtlar İmparatorluğu ve Taş Meclisi gibi dört eser, yazarı bir wordsmith, bir kelime ustası konumuna getirmiş, tüm dünyanın ilgi odağı yapmıştır. Kızıl Nehirler ve Taş Meclisi eserleri ayrıca sinemaya da uyarlanan yazar, Fransız kökenli ve 1961 doğuludur. İlk yazma deneyimleri Fransız gazete ve dergilerinde köşe yazarlığıyla beliren Grange, dünyayı karış karış gezmiş olmasının haklı gururunu eserlerinin elde ettiği başarıyla yaşamakta.

Grange eserlerinde kahramanlarını yolculuklara çıkarıyor ve dünyanın farklı kentlerinde, sanki otobiyografisiymiş gibi, başlarından geçenleri, yöre özelliklerini, kültürlerini en ince ayrıntısıyla tasvir ediyor ve bir yazar olarak hayatın ne çok alanına hakim olduğunu, engin bilgi birikimini, insanları tanıma, tanımlama yeteneğini, ulusaldan uluslararası değerlere tümdenvarımla işliyor.

Polisiye-Gerilim denince akla gelen ilk isim olan Grange'ı okurken 'bu kitabın yazarı bir doktordan çok daha fazla şey biliyor tıbba dair' dememek elde değil. Zira, Doğan Kitap tarafından yayınlanmış beş eserini okumuş olmakla elde ettiğim tıp bilgisi, tıp fakültelerinin 1. sınıfındakine eş değer.

'İnsanın hiç unutamayacağı şeyler vardır Louis, mezar taşının mermerine kazınmış gibi, kalplerimize kazınan gerçekler.'

Fransız aynı eserde hem bir seyahatname, hem bir makaleler topluluğu, hem bir şiir antolojisi, hem bir drama örneği sunuyor, edebiyatı Grange imzası altında harmanlıyor.

'Sanki her ayrıntı, her duvar köşesi bilinçlerinin, titizliklerinin, takıntılarının bir tür dışa vurumuydu.'

Eserlerinin tamamında kan ile olan yakın ilgisini görmek mümkün. Kimbilir, çocukluğuna ait bir kaç anısı vardır kan'a ait.

Romanlarını bölümler halinde yazan Fransız, iki farklı kahraman ve hikayeyle çıkıyor karşımıza. Sonra yavaş yavaş olaylar arasında ortak noktalar görmeye, bağlantılar yapmaya başlıyoruz. Bir noktada kahramanları buluşturuyor ve okumaya kıyamadığımız, bitmesini istemediğimizden okumadığımız son bölüm, son sayfa, bizlere Grange'ın kusursuz kurgu yeteneğini gösteriyor.

Orta Afrika Cumhuriyetlerine kitaplarında bolca yer ayıran yazar, Paris'in banliyölerine olduğu kadar, Kalküta'nın ormanlarına da aşık gibi. Nasıl ki bir erkek kadını en ince ayrıntısıyla tasvir eder, Grange da sahneleri böyle bir aşk ve titizlikle anlatıyor. Okurken olaylara dahil oluyor, kahramanla aynı duyguları paylaşıyorsunuz. Çok kez, yüzümün terlediğini, kalbimin ne de hızla çarptiğini, nefesimin neredeyse kesildiğini, Fransız'ın kahramanlarını tasviri esnasında farkettim.

Grange klasikleri, her polis adayının kitaplığında yer etmeli, her kriptograf Fransız'ı üstat bellemeli. İnsanlar ilk yardım el kitabı olarak ecza dolaplarına koymalı Grange'ı.

Çok okuyan mı bilir; çok gezen mi; yoksa çok yazan mı?

2009-01-31T01:46:00.000-08:00

Elbet her biri muktedirdir, mazhardır kısmiyetle ilmine tabiatın, insanın, ruhaniyetin. Ama bu kısmiyet değişiyor tabi zatına göre; zatın okuyuş, geziş özelliklerine göre ki, yirmi yıldır duymaktayım(z) bu tatlı tartışmaları; çok okuyan mı, çok yazan mı diye... Çoğunuzun da aklından geçtiği gibi, çağımızda çok düşünen hakim ilme ve de kitlelere.

Edebiyat perspektifinden, yazarlık gözlüğündense durum biraz farklılaşıyor. Her yazar biyografisinde rastladığımız onlarca farklı ülke ve de şehir adı sahneyi biraz daha netleştirmekte.

'Daha önce Doğu'ya gitmişti ama o zaman Mısır'da kalmış, İngiliz askerlerinin danslı partilerinde, yarış ve polo oyunlarında vakit geçirmişti. Şimdiyse dünyayı her yüzüyle keşfetmenin zamanıydı. Bağdat'a gitmek üzere bindiği trende, bundan sonra tüm hayallerini gerçekleştirebileceğini düşünüyordu; bağlı olmak zorunda olduğu bir evi olmadığından istediği yere istediği zaman gidebilirdi. Şimdi bu trende olması bile özgürlüğün giderek daha da şiddetle dalgalanan bayrağı haline geliyordu gözünde.'

'Agatha Christie dünyayı özellikle de Ortadoğu'yu gezip gördükçe okurlarını da kendisininkine benzeyen yolculuklara çıkarıyordu; İngiltere'de bir cinayete tanık olan okur, bir başka kitapta kendisini Arabistan'ın gizemli atmosferinde buluyordu.'(Cana Yalçın Agatha Christie biyografisinden)

'1917.... Çok sevdiği, her defasında özgürleştiği seyahatler başlıyor, İsviçre.... Ekim devriminin onuncu yıl kutlamaları, Rusya.... Sonraları daha sonraki yıllar.... Viyana, Berlin, İspanya.... Çekik gözlülerin ülkeleri... Çin, Japonya...' (Perihan Özcan Nikos Kazancakis biyografisinden)

Kahramanlarını ülke ülke, şehir şehir dolaştıran yazarlar, seyyahlık kimliklerini tarihin her bir sayfasına kaydetmiş, romanlarında, hikaye ve şiirlerinde her daim bizlere bir de seyahatname tadını bahşetmişlerdir. Tabi okur kitleleri de sadakatinden taviz vermemiş, okuyup tanıdıkça, kendisine uzakları, yeni ülkeleri, şehirleri, bilinmeyenlerini ve de giderdikçe merakını.

İnsanoğlu ilk anlarından beri, gruplar halinde, dünyanın farklı kıtalarına yayılmış bir yaşam profili sergiliyor ve her grup ötekilerinin farkına göçler sonucu varıyor. Tarımla yerleşen yerleşik hayat ve de ötekilerinin bir yerlerde var olduğu, dünyanın şekli ve de denizlerin ötesinde yine karaların olduğu bilgisi, sonrasında insanlarda bu bitip tükenmez tanı(ş)ma merakını doğuruyor ve birileri(ki biz yazar diyoruz artık) insanların(ilk zamanlarda özellikle kralların, diktatörlerin) bu merakını(tabi öncelikle kendilerininkini) gidermek için düşüyor yollara ve bir çoğu başladığı yere geri dönemese de yürüyor bilinmeyenlere, tanınmayanlara, ta ki iletişim araçları insan ile sınırlanmaktan kurtuluncaya dek.

Bayrağı böylece seyahatnamelerden artık daha çok olay örgüsüne ve daha az tanımla betime yer veren şimdi dünya klasikleri diye okuduğumuz daha az gezen ama daha çok okuyan zatlar devralıyor.

'Man have become the tools of their tools'
Yani;
‘İnsanoğlu aletlerine alet oldu.'

Artık bayrak çok daha az gezen ve bir o kadar da az okuyan ama düşünme yeteneğini azimle kullanan, daha çok düşünen Bill Gates'in elinde. Gates globalizasyonunda tüm insanlık html denen dil etrafında, Microsoft’un damalı bayrağı altında toplanmış. Artık html bilen yabancı dil biliyorum diyebiliyor gururla. E-kitap, e-dergi, e-gazete derken bir e-edebiyat oluşturma çabasında insanoğlu, kağıt ve de kaleme ne de büyük haksızlık yaptığının, sadakatsizliğinin ne boyutlara ulaştığının farkında değil.

Çok tıklayan değil, çok düşünen bilir...

Korku Günlüğü

2009-01-31T01:40:00.000-08:00

Korkunun ta kendisiydi en büyük korkusu. Damarlarına saldığı adrenalinle bütünleşip, bedenini kemiren korkunun ta kendisiydi. 97 sonbaharında bir gece annesini döverken gördüğü babasının silüetiydi beyninin her bir kıvrımına kazıdığı korkunun resmi. Korkuyu ilk o gece ağırlamıştı yüreğinde. Sonrası çok çabuk gelmişti elbette.

Sekiz yaşındaydı ve babayı anımsatan her şey korkunun ayak sesleriydi. Baba her gün hava karardıktan sonra geliyordu eve ve güneşin ilk ışıklarıyla insanların birbiri üzere doluştuğu minibüsle kasabadaki tamirci dükkanına doğru yola çıkıyordu. Güneş ışıklarıyla her yeni gün onu babadan koruyor, korkularına meydan okuyordu. Karanlıklar korkunun ayak sesleriydi.

O gece baba onun en sevdiği şeye, sahip olduğu en önemli, ona en yakın olan şeye, anneye saldırmıştı. İlk tokattan sonra, odadaki mumun pembemsi ışığıyla, yüreğindeki her bir ayrıntıyı titreten o ilk tokatla, oturduğu divanda cenin vaziyetinde tüm olup biteni duvardaki gölgelerinden izlemişti. Annenin çığlıkları Cihat'ın gözyaşlarını bastırmıştı.

O geceden sonra babanın ağzından hep tokat dökülmüştü. Artık babayı duymuyordu ve artık anneyi de sevmiyordu. Korkuyla tanıştığı o gece artık yalnız olduğunu anlamıştı. Anne ile baba o gece aynı sahneyi paylaşmışlar ve ona ilk yalnızlığı, ilk korkuyu oynamışlardı.

Toprağı dövercesine yağan yağmur, annelerin gur gur baba diye tabir edip, çocuklarının yemek yemelerini yahut uyumalarını sağladığı, 'bak gur gur baba kızıyor, uyumazsa gelip onu yiyeceğim diyor' gibisinden ifadelerle, anneliğin en yaygın adımını attıkları, gök gürültüsü ve tül perdelerin ardından mum ışığını gölgede bırakan şimşekler korkunun ayak sesleriydi.

İşte yine oradaydı.

Teneke çatılı evlerinin bahçesinde elma ağaçları vardı. Kardeşleri sobanın etrafına sokulmuş, annelerinin her gece ninesinden dinlediği hikayeleri bu kez onlar annelerinden dinliyordu.

've yaşlı adam bastonunu yerden alıp dizlerinin üzerinde doğrulur. Çocukların ardından attığı taşlara bir anlam veremeden yoluna devam eder.'

Yaprakların hışırtısı idi duyduğu. Anne, hikayeleri yalnızlığına dokunamıyordu. Gözlerini pencereye dikmiş, perdenin üzerinde titreşen gölgelere bakıyordu; anne baba oyununu anımsatan gölgelere. Bir kıvrım, bir dal olmadığından emin olduğu bir gölge ötekilerinden bağımsız, ötekilerinin tersi yönde titriyordu; aynen ilk tokat gibi.

'Anne' demek geldi içinden, yok yok olmazdı. 'Ann'.. Hayır hayır, o da bir dal. Öyleyse neden ötekiler gibi değil? 'Ann'.. 'Korkmuyorum senden işte!' Ya dışarıda biri varsa?

'ANNE!'

Herkes çoktan uyumuştu. Baba o gece eve gelmemişti ama gölgeleri iş başındaydı. Gözleri penceredeki korkunun resmini yokladı bir kez daha. Hala oradaydı. Hem biraz büyümüştü sanki. Pencerenin hemen ardında gibiydi. Evet evet, dışarıda biri vardı. Babasıydı belki de. Gördüğü de onun elinden başka bir şey değildi. Bir şey tutuyordu o el, bir silah olmalıydı. Hemen karşı duvara, av tüfeklerinin asılı olduğu yere baktı. Yoktu yerinde. Artık emindi. Babası dışarıda, pencerenin önünde elinde silah korkuyu oynuyordu yine. Annesi de yanında olmalıydı; aynen o geceki gibi. Vücudu taş kesmişti. Göz kapaklarını bile oynatamıyordu. Öyle ki, her korku nöbetinin salgısı titremeden eser yoktu bedeninde. Bu gece titreyen yüreğiydi. Korku salan gölgeler kalp atışlarının ritminde o geceki oyunu oynuyorlardı. Birkaç tereddütten sonra anneyi aradı gözleri odanın içinde ama devrilip de yangına sebebiyet vermesin diye bir sininin içerisine koydukları mum çoktan yanıcılık özelliğini kaybetmişti. Bir şimşeğin ardından tüm cesaretiyle taradı odayı. Bu kez görmüştü annesinin yer yatağını; annesinin boş yatağını.

İlahi bir içgüdüyle bağırdı;

'ANNEEEE!'

Sonrasını hatırlamıyordu. Güneş hiç doğmayacak, onu gölgelerden kurtarmayacak gibi geçen dört saatin ardından sıska vücudu korkuya yenik düşmüştü. Adrenalin beynini, yüreğini ele geçirmişti.

Baygın geçen 13 saatin ardından güneş yine onu terk etmişken uyanmıştı. Ve yüzünde ağır bir acı hissediyordu. Geçen yıl ölen ninesinin sandığından çaldığı siyah kapaklı el aynasını çıkardı yastığının altından. Kimse görmemeliydi onu, birden aklına geldi. Dönüp odaya göz gezdirirken anneyi ve kardeşleri gördü. Yine sobanın etrafında, yine aynı hikayeyi dinlerken. Ama baba yoktu. Yine gelmemişti. Aynı anda dönüp pencereye baktı. Yok, hayır, bu gece yoktu. Baba bu kez gölgesini de giyinip öyle gitmişti. Aynadaki yansımasına bakmaya çekiniyordu. Artık korkuyu düşünmek bile istemiyordu. Düşünceleri hayat buluyordu; düşünceleri korkuya doğuyordu. Ağzında, her iki yanağında birer taş taşıyormuş gibiydi. Yüzünde çıkarmayı unuttuğu bir maske, acıdan bir maske varmış gibiydi. Baba başrolünde korku, dün gece imzasını kazımıştı Cihat’ın yüzüne. Yanaklarından dudaklarına uzanan kedi bıyığını andıran kırmızı derin çizgiler korkunun ayak sesleriydi.

Eliyle yokladı yüzünü, evet gerçekti. Peki ne olmuştu? Hatırlamıyordu ki hiçbir şeyi. Aynayı bir kez daha yüzüne doğrulttu ve adrenalin inanılmaz bir hızla vücudunu ele geçirdi. Ellerinden düşürdüğü ayna, tuz buz bir hal aldı halının kapayamadığı taş zemin üzerinde.

Korkunun yüzüne kazıdığı yaralar, derin kırmızı çizgiler yok olmuşlardı. Ama daha az evvel dokunmamış mıydı korkuya elleriyle?

Sara nöbeti geçiren bir hasta gibi titremeye başladı tüm vücudu. Artık bu kadarı da fazlaydı. Anne rahminden ayrılışla gelen ağlama, 8 yaşında yatağının köşesinde, cenin vaziyetinde bir kez daha ağırlıyordu. Cihat, vücudundaki, kanındaki tüm adrenalini, tüm korkusunu gözyaşlarına yüklemişti. Bu gece hıçkırıklarını, ağlayışını bastıracak ne bir rüzgar; ne de gök gürültüsü vardı dışarıda.

Hemen sonra annesi, babası ve kardeşlerini karşısında buldu. Babası iki gündür evdeydi; annesi de öyle. Av tüfeklerine takıldı gözü. Üzerindeki toz ve örümcek ağları haftalardır yerinden oynamadığını haykırıyordu. Sağ elinin acıdığını hissetti. Yorganın altından çıkarmasıyla göz bebeklerinde yankılanan siyah kan korkunun ayak sesiydi. Elinde tuttuğu ninesinin siyah kapaklı aynasıydı.

Anne sirkeyle doyurduğu bez parçasını alnına bıraktı Cihat'ın. Elinden cam kırıklarını titizlikle ayırdıktan sonra kuru bir bezle sardı yarayı. Yanağına kondurduğu öpücük ve sonrasında saçlarını okşayışı hatıralarında ilk anne oyunuydu.

Cihat 97 sonbaharındaki o geceden sonra havale geçirmiş, yüksek ateş doktorların teşhis koyamadığı bu korku nöbetlerini getirmişti beraberinde. İki haftada bir ateşi çıkıyordu aniden ve bir iki gece sayıklamalarla geçen saatlerde Cihat kendi oyununu oynuyordu; profesyonelce, tek başına, kendi korku oyununu. O geceden sonra, düşünce gücünün farkına varmıştı. Aklına geliveren, düşündüğü her şeyi gerçekmiş gibi hayal ediyor, yaşıyordu adeta.

Ta ki, güneşi ona kollarını açıncaya dek. Ve o bu yeteneğini kullanmaktan, korkuya habire meydan okumaktan hain, sinsi bir zevk alıyordu. Korkuyla oynuyordu.

Ama bu kez bir fark vardı. Ayna elindeydi ve param parçaydı. Eli kan revandı. Olamazdı, elleriyle yüzüne dokundu. Kırmızı derin çizgiler hala oradaydı. Düşünceleri gerçekleşiyordu Cihat’ın. Korktukları başına geliyordu. Yüreğinden korkuyu, adrenalini dökmüştü gözyaşlarınca ama geride ona bu yeteneği bırakmışlardı. Onu hiç yalnız bırakmayacak olan bu yeteneği.

Tesivan

2009-01-31T01:37:00.000-08:00

-Mektubun var Cihat!

Vücudum adrenalin salgılamaya başladı bile. Vücüt ısım gittikçe artıyor. Kalbim daha hızlı çarpıyor, daha çok kan pompalıyor. Nefes nefese kalıyorum. Yüzüm bir anda kızarıyor, ellerim bir parkinson hastasıymışım gibi, mektubu tutup tutmama arasında yetenek savaşı veriyor. İlkin bakamıyorum, sonra ise bakışlarımı alamıyorum sevgilinin kelime örgüsü mektuptan. Son bulan her bekleyişin ardından olduğu gibi, hislerimi tanımlayamıyor, sevinip sevinmeme arasında kararsız kalıyorum. Bir mucize oluyor, ellerimin titrekliğine rağmen, mektubu yırtmadan zarftan çıkarıyorum. Kokusunu duyuyorum. Notalar birer ikişer kulağıma ulaşıyor. Şarkısına başlıyor mektup. Üç boyutlu bir resim gibi mektup; ardında sevgiliyi görüyorum. Gülümsüyor bana, ne dediğini anlamıyor, bir daha bir daha okuyorum. Yüzü değişiyor sevgilinin. Bir daha okuyorum. Artık gülmüyor; alay ediyor benle. Her kelimesi ok gibi saplanıyor yüreğime. İhanet ediyor sevgili. "Bu," diyor "son mektup, her şey bitti." Sonra düşüyor parmaklarımın arasından mektup. Apne başlıyor, Şizofren geliyor. Kalp atışlarım yavaşlıyor. Zaman kan'ımca daha yavaş akıyor. Terliyorum. Önce duyuş yeteneğimi kaybediyorum. Artık hiçbir ses yok Şizofren'inkinden başka. Sonra görüş yeteneğim Şizofren'le sınırlanıyor.

-Nefes al, nefes al diyorum, duymuyor musun?

Hep aynı ses. Mektuptaki ses ve O'nun sesi. İki farklı dünya; iki farklı hülya; ortasında ben kabuslarla yoğruluyorum. Apne nöbetleri artık hiçbir şey ifade etmiyor. Şizofren aşkım beni dinlemiyor. Mektup bitiyor, hepten bitiyor. Sesi kulaklarımda yankılanıyor, beynimdeki birtek O'nun siması, ellerim hala titrek, yüreğimse içrek; beş yıldan beri ilk kez ağlıyorum. Gözyaşlarım yakıyor, aşkı yıkıyor yüreğimden.

-Her şey bitti, her şey bitti, her şey bitti!

Hayat senle, hayat aşkla son buldu. Gözyaşlarımla yıkanmış, muktubunla kefenlenmiş, yüreğine gömülmüşüm.

Loreena McKennitt

2009-01-31T01:33:00.000-08:00

Zamana meydan okur notalar; Loreena da notalara. Onun elinden, onun dilinden olduğu gibi doğmazlar hiç bir kulakta.

Bir grup yerli en coşkulu danslarını sergiliyordur Afrika'da. Fatih İstanbul kapılarına dayanmıştır. Van'da bir kilisede vaftiz ediliyordur çocuklar. Yunan'da mitlere nispet müspet bir gün yaşanıyordur. Kelt kabileler sonunun nereye varacağını bilmeden Amerika tohumlarını atıyorlardır.

Tarih kitaplarının her sayfasını onun notalarıyla, onun sesiyle çevirirsiniz. Her coğrafyada onun gülen yüzüyle karşılaşırsınız.

'Dünyanın her bir köşesinde, birbirini andıran hikayelerin ve gelenekler ve birbirinden çok farklı insanların, bir çok benzer hususiyet taşıdıklarını keşfettim.'

Hayranlarıyla, ona katılmak isteyen dünyanın dört bir tarafından onlarca insanla kamplara çıkıyor. Gezileri süresince yüzlerce insanla tanışıyor ve tarih kokan her toprakta durup dinleniyor. Ataların kulağına fısıldadıklarını dinliyor. Toplumları, kültürlerini kucaklıyor ve harmanlıyor enstrümanlarınca.

Türkiye'de kimilerince 'kilise müziği yapmak'la anılıyor. Avrupa'da 21.yy kimlikli nesil enstrümanlarına, anlattıklarına çamurlu gözlüklerle bakıyor.

Sahnede hem bir vokalist, hem bir piyanist, hem de bir tiyatrocu, bir artist olarak karşılıyor bizi. Stonehenge'de bir ayin yapılıyor sanıyorsunuz. Öyle diyor Loreena. Öyle oynuyor Loreena.

Korku Günlüğü 2.Gün

2009-01-31T01:21:00.000-08:00

‘Nefes al, nefes al diyorum. Duymuyor musun?’

Beynimizin bir uzantısı olan ve beyin sapı denen kısım içerisinde mercimek tanesi büyüklüğünde bir merkez bulunur: Solunum merkezi. Kanımızdaki oksijen ve karbondioksit miktarlarını belirli bir oranda tutmak için nefes alıp veririz. Bu orandaki değişiklikler solunum merkezindeki bir grup hücreyi harekete geçirir ve bozulan değerler normal düzeylere indirgenir. Her insan için hayati bir önemi olan tüm bu işlemler bizim kontrolümüz dışında, solunum merkezi tarafından gerçekleştirilir.

‘Nefes al Cihat, ne olursun!’

Tüm içgüdüleriyle anne, sırtına vurmaya başladı oğlunun. Gözlerinden çenesine uzanan kanalda gözyaşlarının yüzünü yaktığını hissetmiyordu. Bir iki öksürük yankılandı sonra fayanslarla kaplı banyoda. Solunum yolunu kaplayan sudan annesinin sırtına indirdiği yumruklarla kurtulmuştu ve farkında olmasa da nefes alıyordu işte.

‘Şükürler olsun Allah’ım.’

Anne bir duygu tutulması yaşıyor gibiydi. Her bir an daha da anlamsızlaşıyordu. Bir sahne üzerindeymiş de iyice ezberlediği rolünü sunuyordu sanki: Annelik rolünü. Çocuğun giysilerini değiştirip, yatağına yatırdıktan sonra, kendine gelmesini beklemeye başladı.

‘Bul onu!’

Her insanın bir iç sesi vardır. ‘İçimden bir...’ ile başlayan cümlelerdeki sesin sahibi ya vicdanımız ya da bilinçaltımızdır. Bazense kişilikte baskın duran bazı duygular ele geçirir bu yeteneği. Cihat’ın hayatını zehir eden o sesin kaynağı olan korkuları gibi.

‘Kimsin sen? Neyi bulmamı istiyorsun?’

Bunların olabileceğine inanmak delilikti ama, beynine ihanet eden ayakları çoktan adımlara doymuştu bile. Bir güç, metal gıcırtısı gibi içini burkan bir güç onu banyoya kadar getirmişti. Gözlerinin küvetle buluştuğu anda tek yapabileceğinin bağırmak olduğunu biliyordu.

‘Anneee!’

Ses telleri için bile çok fazlaydı bu. Ama kimse bir şey duymamıştı. Hemen önce kan olduğundan emin olduğu koyu kırmızı bir sıvıyla dolu olan küvete itmişti başını hala inanamadığı o sesin sahibi, o iç burkan güç. ‘Anneee!’ kabarcıklara boğulmuştu.

Kurtulmalıydı ondan. Bir yolunu bulup sesini duyurmalıydı. Her korku nöbetinde eline perçinlediği aynası geldi aklına.

Vücudu hareket ettirebilmek için kas hücrelerimiz sürekli bir oksijen akışına ihtiyaç duyar. Bu akış vücudumuzdaki proteinlerden biri olan miyoglobin tarafından gerçekleştirilir. Kanda oksijen taşınmasını sağlayan hemoglobin adlı başka bir protein genel olarak miyoglobine çok benzer. Ancak miyoglobin hemoglobinden farklı olarak tek bir oksijen taşıyabilir. Böylece kaslara oksijen azar azar ve belirli miktarda taşınır.

Kanındaki son oksijeni kaslarına aktarmış gibiydi. Olanca gücüyle gölgesini taşıyan fayanslara fırlattı aynayı.

Sonrasını hatırlamıyordu. Kendine gelir gelmez annesinin, Guatemala’da bir sorgu odasındaymışlar gibi, sorularına maruz kalmıştı. Ama her anı beynine kazınmış bu olaydan tek bir kelime bile paylaşamazdı onunla. Bu anı birçok kez yaşamıştı ve her şeyi anlatarak annesini üzmek gibi bir niyeti yoktu. Artık çok iyi olduğu yalana başvurdu ve yalnızdı sonunda.

‘Neler oldu bana? O ses de nesiydi?’

Duygularını hep aynı kelimelerle tanımlayabilirdi. Bir viyolonselin en bas teli ritmine ayak uydurmuştu nabzının ve bir keman en tiz notalarıyla acıyı çalıyordu ona.

‘Acı?’

Ağzını kaplayan tat kandı. Buna yemin edebilirdi. Demek hepsi doğruydu. Bu onun oyunuydu; tabi annesi fark edemeyecekti kanı. Yaşadıklarından en ufak bir kuşkusu yoktu ama, hala olanlara bir anlam veremiyordu.

‘Aradığım şey neydi? Neyi bulmam gerekiyordu?’

Şom ağızlı işte! Aklına gelenin başına geldiğini; korktuklarının gerçekleştiğini biliyordu ya, gene de kendini hayallerden alamıyordu.

‘Bul onu!’
‘Neyi bulmamı istiyorsun? Neden istiyorsun? Kimsin sen?’

Kulakları sadece o iki kelimeye hizmet ediyordu. Ayakları gibi kulakları da beyninin emirlerine kulak tıkıyordu. Banyonun yolunu çoktan tutmuştu.

‘Bul onu!’

Apnenin tüm vücudunu ele geçirdiğinin farkında değildi. Nefesini ölesiye tutmuş, hiçbir şey düşünmemeye çalışıyordu. Tüm korkularını unutmalıydı. Olumsuz tüm fiillere geçmiş zaman ekini eklemeliydi.

Maruz kalacağı o iç burkan güç ve o sese rağmen küvete asla bakmayacağına dair söz vermişti kendine.

‘Bul onu!’

Hz.Muhammed’e verilen ‘Oku!’ emri gibi bir şey miydi bu? O okumayı bilmiyordu, Cihat da bulmayı bilmiyordu.

Hemen sonra önünde, fayansların üzerinde tek parça duran aynasını gördü. Artık hiçbir şeye şaşıramazdı. Her şey, korkunun, imkansızın her dozu artık dokunamazdı ona.

Eline aldığı aynayı yüzüne doğrulttu. Kendi gözlerine daldı. Sanki aradığı şeyi gözlerinde bulmuş gibiydi. Çıplak ayakları soğuğu duyumsamıyordu ama, apne son bulmuş, bilincine kavuşmuştu çocuk.

‘Başından beri tek gerçek o aynaydı.’

Tüm korkuları, hayalleri, hayatı o aynadan yansıyordu işte gözlerine. Umudunu saçıyordu etrafına.

‘Buldum!’

Başından beri tek ihtiyacı olan kendisiydi demek ki! Kan korkusu vardı Cihat’ın. Bu yüzden işte o siyah kan dolu küvette korkusuna boğuluyordu. O ses ise ruhunda, kişiliğinde baskın duran o duygunun yansımasıydı. Şimdi ise gözlerine arkasında duran annesi yansıyordu.

‘Seni seviyorum anne.’